woensdag 20 september 2017

Loslaten is een kunst!


Hallo lieve mensen!

Hier is weer een update van hoe het mij vergaat na mijn grote sprong in het diepe, mijn baan opzeggen en daarmee een opening maken voor het nieuwe, het onbekende. Dit onbekende en nieuwe begon met een verlangen naar anders, naar te leven vanuit mijn hart en werk doen wat precies bij mij past. Ik wist wel dat dit werk nog niet zozeer bestond, maar omdat ik er al zo lang tegen aan hik dacht ik, nou maar springen, dan komt het wel. Ik voelde echt het verlangen om te springen. Ik heb wel eens geschreven dat hoe vaker je 'sprongen in het diepe' maakt, hoe makkelijker het wordt.
Ik kom hier van terug! Het lijkt moeilijker te worden. Het lijkt wel alsof ik met iedere sprong dichter bij mezelf kom, maar hoe dichter ik bij jezelf kom, hoe meer er ook aan het licht komt. Dat is niet altijd makkelijk en ik ben op een punt dat ik soms totaal niks meer van mezelf begrijp.
Ik dacht dat ik mezelf kende, maar blijkbaar was er nog meer te weten te komen aan mij. 
Het dwingt mij tot overgave, bevrijdende overgave.

Mezelf neer zetten en laten zien vond ik altijd erg moeilijk, ik wilde niet te anders zijn als de rest. Maar ik ben anders, ik kan het niet ontkennen, iedereen is anders. Ik zal het moeten laten zien, simpelweg omdat ik daar uiteindelijk de levensvreugde van krijg. Die krijg ik niet door mezelf aan te passen.
Misschien was het niet zo liefdevol naar mezelf toe, om zomaar mijn baan op te zeggen. Dat denk ik wel eens, anderzijds heeft het mij al zo veel opgeleverd. Het is een proces van jezelf nog beter leren kennen. Of je zou het beter kunnen zeggen: Het loslaten van jezelf willen kennen/juist geen beeld willen vormen van wie je bent. Want in wezen ben jij enkel het stralende licht, de rest is niet wie jij bent. Juist het niet vormen van een beeld is de kunst, geen beeld vormen van wie jij bent, van de toekomst of hoe het zou moeten zijn.
Ik als voorvechter van 'in het diepe springen' en 'loslaten', merk dat ik loslaten toch echt ongelovelijk eng vindt. De held in mij was ver te zoeken de afgelopen tijd. Het draaide er op uit dat ik toch nog 1 dag werk in de natuurwinkel en de rest in de kinderopvang. Ik heb het drukker dan ooit en heb nul komma nul energie voor mijn zelfstandige onderneming die ik wilde gaan opzetten. Ook moest ik plots verhuizen naar een ander, totaal verwaarloosd  huis. Uit angst dat er niks anders zou komen heb ik het maar aangenomen. De twijfel over wat ik 'zou moeten kiezen om op mijn pad te blijven' kostte zoveel energie. Wat is nou de goede keuze, daar heb ik mijn hoofd over gebroken en spookte dag in dag uit door mijn hoofd. Ik ben het huis toch helemaal gaan opknappen, maar weet nog steeds niet of dit een blijvertje is. Sowieso is het weer een tijdelijke woning. UIt angst voor te kort heb ik mij aan al het werk vast geklampt dat ik kon krijgen en het gevolg is dat ik aan het opbranden ben. Het lijkt alsof dit het niet is, maar wat is het wel? ZIjn het de omstandigheden die ik weer moet veranderen of is het puur mijn kijk op de situatie die niet vruchtbaar is?  Focus ik mij teveel op mijn droom waardoor er niks kan ontstaan? De wijsheid die ik onlangs heb gelezen in het boek van avonturier Mirjam Lancewood deed mij weer ontspannen: 'Als je je focust op een bepaald doel, kan het leven zich niet ontvouwen', ofzoiets. En ik hoef maar een boek van Eckhart tolle open te slaan en ik kan weer ademen, voor mij is het een redmiddel. En de volgende tekst dan van een filosoof: Ik ben hier niet om te worden, maar om te zijn! Te leven! Te voelen!
Ik ben het zat geworden om zo gespannen te leven, door die focus zo te houden, dat er in mij wel een doorbraak kwam. Er was een moment dat ik dacht: Ik lap alles aan mijn laars! Die zogenaamde weg die voor mij klaarligt, daar ga ik potverdorie mee stoppen. Alle keuze's die ik maak op een gouden schaaltje leggen, 'is het wel mijn pad', ik kap ermee. Als ik een verkeerde keuze maak, lekker jammer dan, lekker puh! Wieweet kun je wel geen verkeerde keuze's maken, maar stuurt het leven je toch wel naar waar je heen moet. Dat betekend dat je denkt dat je kiest, maar dat het verkeerde pad niet bestaat. Het leid je altijd naar waar je moet zijn, ook al had je dat zelf niet bedacht. Dat las ik laatst ergens, ook dat luchtte weer op. Ik heb nu mijn werk in de kinderopvang opgezegd, het voelt als een doodlopend spoor. Bij deze keuze geen twijfels, maar nieuwschierigheid wat zich hieruit gaat ontvouwen. Ik laat wel weer een pensioentje uitkeren, dat aanbod heb ik net gekregen en zo heb ik een maandje een aanvullend inkomen en wat lucht. Oke, nu ga ik het anders doen. Nu wil ik het naar mij toe laten komen. Iets geboren laten worden vanuit rust en stilte in plaats van het najagen ervan.
Ik weet dat de mooiste dingen ontstaan uit het niets. Volledig de uitkomst loslaten is toch o zo moeilijk vind ik. We zijn zo geneigd de controle te houden, zonder het zelf door te hebben. De ruimte tussen iets en niet is misschien wel heel klein. Zo heb je iets en zo heb je weer niets en vanuit niets ontstaat weer iets. Ik vind dat zo leuk klinken! Het kan zijn dat na de grootste verwoesting, de mooiste bloemen gaan groeien. En als je je maar aan alles wilt vasthouden (zoals ik de laatste tijd) geeft dit de relativatie die je nodig heb.
Zo heb ik mij zelf goed leren kennen de afgelopen tijd. Of juist het willen kennen leren loslaten. Het werk in de kinderopvang heeft mij toch werkelijk iets gebracht, namelijk het duidelijk aangeven van mijn grenzen. Ik werkte op een groep en het voelde allemaal niet goed, ik voelde mij daar ellendig en was zo moe aan het eind dat je mij kon opvegen. Ik moest de week erop weer, maar heb duidelijk gezegd: Nee, ik ga het niet meer doen, zonder hierin mijzelf de excuseren. Dat ik iets niet leuk mag vinden en daar voor uitkomen is voor mij  best lastig, ik ben geneigd mezelf hierin aan te passen. Ik vond het namelijk altijd vreselijk als mensen slecht over mij dachten of dachten dat ik iets niet aan kon. Want ik moet alles kunnen! Ik mag niet falen! En ik ben altijd aardig! Maar ook die schijn kan ik niet meer op houden. Ik wordt hierin steeds transparanter naar mezelf en anderen toe.
Dus zo hobbel ik verder en rommel ik maar wat aan. Maar stiekem gebeuren er hele mooie dingen in mij die van onschatbare waarde zijn, de liefde voor mezelf groeit en wat is er belangrijker dan dat? Alles in jezelf omarmen, ook de twijfels,  is zo heilzaam. Als alles in jou er mag zijn, ook de weerstanden die je voelt, dan accepteer jij jezelf totaal en dat doet je steviger staan op de grond. Alles wat je niet in jezelf liefhebt of wat er niet mag zijn, doet je wankelen. Het komt als leerstof keer op keer weer bij je terug, totdat je het aanpakt.
Ik heb mezelf twee weken pelgrimeren kado gedaan aan de kust van Noord Spanje. Ik ga daar eens rustig alles laten bezinken. En meteen schieten er gedachtes door mij heen: Zal ik wel een terugticket boeken? Zal ik niet alles nu op zeggen binnen 4 weken (dan ga ik), alles verkopen en op een bioboerderij in Spanje overwinteren? Nee Anique, laten wij nu eens niet snel beslissen, maar ga eerst eens op pelgrimage. Dingen mogen ook rustig aan gaan, en dat is voor mij een beetje nieuw. Maar zo ontspannen!!

Veel liefs Anique



zondag 23 juli 2017

Update: Hoe is het nu met....Mij! Ik lig nog niet in de goot hoor!


In mijn vorige blog kon je lezen dat ik mijn vaste baan heb opgezegd om mijn droomleven te creëren. Een leven die nog zijn weg moet gaan vinden, waardoor het echt een sprong in het diepe is. Een diep gevoel in mij vroeg om los te laten en ruimte te maken voor iets anders, maar wat? Ik heb gevolg gegeven aan deze roep van mijn ziel, want zo zie ik het. Wanneer je ziel je roept voel je dat heel diep in jou. Voor sommigen is dit een heel vaag gevoel van onvrede of heimwee, voor anderen een denderende trein die onontwijkbaar is. Soms geeft het leven je geen keus meer en zorgen de omstandigheden er voor dat jij je pad gaat volgen, wat dat is immers waarvoor we hier op aarde zijn. Op alle manieren is het mogelijk om jouw zielsroep te volgen. Wij zijn hier in onze samenleving totaal niet bekend mee. Wanneer je met ziekte, burnout, depressie te maken krijgt is dat niet goed, het is iets wat we zien als zwakte. Terwijl het een poort naar vrijheid kan zijn, de ziel wordt geroepen om het anders te gaan doen, om die ballast van emoties overboord te gaan gooien. Een kans op vernieuwing, kijk je dan niet heel anders naar iemand die in de put zit, depressief of opgebrand? Het is dan ineens iets om met groot respect naar te kijken bij een ander of naar jezelf, met eerbied.
Wat mij betreft is alles hier in het leven een leerschool, zelfs elk moment. Ieder moment kun je benutten om je houding te observeren en te onderzoeken. Situaties overkomen je niet, maar worden door de ziel aangetrokken. Het gelijke trekt het gelijke aan, alles is een, niks is voor niks, in alles ligt een diepere betekenis. De laatste tijd kijk ik ook anders tegen bepaalde 'rampen' aan, voor zover die bestaan. En ik hoop dat ik hierbij niemand tegen de borst stuit, dat is niet mijn bedoeling, maar ik heb  geen zin meer om dingen voor mij te houden, het is mooi als we elkaar kunnen inspireren met onze gedachtes. Maar neem bijvoorbeeld de MH17 gebeurtenis of de twin towers in New York. Wij zien deze mensen als slachtoffers, maar zijn deze mensen niet stiekem helden? Hebben deze mensen niet hun leven gegeven, op ziel's niveau, om iets teweeg te brengen op aarde, een hoger doel die wij niet begrijpen? Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan deze mensen denk die hun leven voor een hoger doel hebben gegeven, voor jou en mij, ja voor mij voelen deze mensen als helden. Dat betekend niet dat de situatie minder schokkend is, het is intens verdrietig voor alle nabestaanden en een schok voor de wereld.

Maar nu terug naar nu! Ik zit hier te schrijven op een Amsterdams balkon en te genieten van de prachtige luchten die langskomen en de ruisende bomen. Ik woon nog gewoon in mijn tijdelijke huisje aan de Lek, maar ik pas op een appartement met kat in Amsterdam voor een lang weekend. Dit is voor mij microavontuur, gewoon even iets heel anders doen kan je ook weer op andere gedachtes brengen. En het kost niks. Voor het huis ligt een stuk grond braak en is totaal vergroend. De mensen hier uit de buurt hebben er verschillende moestuintjes in gemaakt, geweldig, ik word hier blij van! Als hier in alle steden ruimte voor zou zijn, hoe gaaf zouden steden dan worden? Dan ga je niet naar Amsterdam om te shoppen, maar om de bijzondere natuurcreaties te bewonderen. Dat zou toch te gek zijn?
Er zijn een aantal verschuivingen in mijn leven gekomen. Inmiddels heb ik achteraf gezien een bedding voor mijzef gemaakt om vanuit vrijheid te kunnen gaan ondernemen. Helemaal geen werk, daar werd ik eigenlijk best angstig van. Ik heb de angst werkelijk gevoeld en toegelaten. Maar er is niks op tegen om wat fijns/veiligs voor jezelf te creëren, dat is ook liefde voor jezelf. Ik heb nu werk in een kinderdagverblijf op invalbasis, ik kan dus zelf bepalen of en wanneer ik werk. Ook mag ik af en toe invallen bij mijn oude werk. Geen verplichtingen, maar wel een mogelijk inkomen. Vanuit deze bedding komt er een nieuwe dynamiek in mijn leven en ben ik klaar om te ontdekken wat ik kan doen in het leven. Sinds 5 jaar voel ik weer die levenslust die ik vroeger van mijzelf kende. Ik heb van alles doorgeworsteld (gaat gewoon door natuurlijk) en mezelf steeds meer van oude gedachtes, ballast en aannames ontdaan. Die levenslust die ik voel is de Aniquelevenslust, ik voel de echte Anique steeds meer ruimte innemen, mede ook weer door de keuze mijn hart te volgen. Anique heeft hier veel te brengen op aarde, vooral licht en levensvreugde! Wat is jouw unieke energie die ten diepste jij is? Ieder heeft iets te leren, maar daardoor ook te brengen op aarde. Ik ben mij bewust geworden van mijn vele weerstanden tegen van alles en nog wat. Als iets anders liep als dat ik wilde, dan maakte het dat ik weerstand voelde en weerstand voelt als onvrede en onvrede is lijden. Ik creëerde hier mee mijn eigen lijden. Maar op het moment dat je je bewust wordt van deze weerstand, kun je er iets mee. Je kunt het elke keer observeren als het gebeurd. 'O, ik voel weerstand....wacht.....ik voel een leeg moment....het etiket dat ik er nu op plak, hoef ik niet te plakken....ik kan het moment ook gewoon ervaren....en met nieuwsgierigheid kijken wat er uit voort komt....spannend!! Wie weet waar dit toe leid....'  Dan laat je het leven gebeuren en laat je je leiden door het leven in plaats van  de door jouw beperkende gedachtes die jou nergens brengen. Dan wordt het leven een groot avontuur en kun je werkelijk vreugde beleven in je leven over wat er is. Dit is wat mij betreft vrijheid.

O ja, ik moet ook mijn huisje uit in september. Je kunt dan weerstand voelen. 'O, waar ga ik terecht komen...hoe moet dit allemaal gaan...heel druk zoeken naar iets anders.' . Of je kunt vreugde beleven 'Wouw, het leven heeft weer een verrassing voor mij in petto, wie weet kom ik op zo'n manier terecht wat ikzelf nooit had kunnen bedenken'. Dus gewoon eens niet mee bemoeien!!!! Laat het gebeuren. Ja ja, dit zeg ik ook vooral tegen mijzelf: Niet zo mee bemoeien!! Laat het gebeuren en ontspan'. Ook die financiële bedding die ikzelf heb gemaakt, kwam voort uit loslaten. Zo ineens kwam die wens over invalwerk in de antroposofische kinderopvang boven drijven. Dat kwam pas na dat ik mijn baan had opgezegd, nadat ik ruimte had gemaakt. Voor mij zijn dit bewuste oefeningen in loslaten en iedere keer groeit mijn vertrouwen. Maar zonder enige angst is het nog niet, en dat is helemaal goed, het mag eng zijn, het voelt soms ook eng.
Mijn sieraden beginnen nu ook ineens te verkopen op de plek waar ik ze heb liggen, het wordt nu echt tijd mij in te schrijven bij de KVK. Maar daar is nog weerstand op. Als het aan mij ligt heb ik geen bankrekening, geen verzekeringen, geen administratie, geen gsm en ben ik als burger geheel anoniem en ben ik nergens ingeschreven. De rebel in mij, die ik ook echt wel ben, wil zich van deze beklemming losmaken. Ik bepaal het selluf wel, roept het kind in mij. Mijn moeder kon mij ook geen schoenen aankrijgen als kind, dat wilde ik niet. 'Want vroeger toen ik nog niet in jouw buik zat had ik ook nooit schoenen aan en was ik zwart'.  Ik wilde ook alles selluf doen vroeger en nog steeds. Er zit dus een echte, maar wel lieve meestal positieve rebel in mij. Dus je begrijpt dat ik als ondernemer straks netjes iedere paar maanden iets MOET invullen voor de belasting anders volgen er boetes. Pfff....maar toch beweeg ik mee met de stroom, die weerstanden mag ik ook loslaten en de middelen die hier op aarde zijn gewoon gebruiken omdat ze een hoger doel dienen.
Ik rond nu maar af want ik ga lekker genieten van deze prachtige levenslustige stad!

Zie wie je bent, ten diepste.....want jij mag gezien worden!

Veel liefs Anique!


woensdag 21 juni 2017

Magisch leven 2: Confrontatie met angsten!


In mijn vorige blog kon je lezen dat ik mijn vaste baan heb opgezegd om mijn hart te volgen. 
De duidelijke taal van mijn hart om mijn baan op te zeggen en ruimte te maken, liet mij geen andere keuze.
Het idee om zelfstandig ondernemer te worden, vulde mijn hart met vreugde.
Kristal behandelingen geven, schrijven en sieraden ontwerpen, dat was wat ik voor me zag.
Ik wil al mijn energie hier aan kunnen besteden in plaats van het versnipperen van mijn energie tussen mijn vaste baan en mijn passies. Behalve mijn blog kwam er nooit heel veel van de grond. Nu ik straks al mijn energie kan besteden aan mijn passies hoop ik dat dit een boost krijgt.
Ik wil mijn leven wijden aan de dingen die ik het liefste doe, dat zou toch een droomleven zijn?
Maar wat werkelijk zo is, is dat ik eigenlijk niet weet waar ik precies heen ga. De ruimte is geschept, nu kan de invulling geboren worden. Werken vanuit je hart kun je niet bedenken.
In het begin vertelde ik mensen precies wat ik wilde gaan doen. Een eigen praktijk voor Kristal therapie en het ontwerpen van sieraden. Ik werd er hondsmoe van en ik zette mijn toekomst hiermee vast. Ook werd ik hierdoor bang. Met dit vaste idee in mijn hoofd voelde het in één klap heel onwerkelijk. Na een feestje waar ik mensen vertelde over mijn stap (ze reageerden overigens heel fijn) en hoe ik het precies ging invullen, was ik erg moe en leek de droom ineens heel onrealistisch. Alsof ik het kapot had gepraat, het is namelijk zo kwetsbaar. Het is een ei die nog uitgebroed moet worden en nu vertel ik al precies wat er in zit terwijl ik het niet kan weten.
Het voelde alsof ik wakker werd uit de droom en in de (zogenaamde) realiteit kwam. Het leek ineens niet meer haalbaar. O, mijn god, waar ga ik van leven?
Kortom: mijn hoofd nam het over en ik stapte uit mijn gevoel. Angst kwam op en werd steeds heviger. Ik was in staat om alles terug te draaien (als mijn werkgever me terug zou willen).

Ik heb net twee weken vakantie gehad (ik werk door tot eind augustus). Eigenlijk zou ik hard aan mijn bedrijfje moeten werken, maar het leek me een beter idee om even afstand te nemen. Even bij komen van de heftige beslissing. Ik ben eerst naar zee gegaan met mijn tentje en later naar Drenthe.
Bij zee begonnen de angsten al heftiger te worden: 'O wat heb ik gedaan', ging er door mijn hoofd.
Maar algauw stuurde het Universum een bijzondere vrouw op mijn pad. Ik ontmoette haar op een terras, een 78 jarige expat vrouw uit India. Zeer wijs en ze vertelde mij dat ze blij werd van mensen die hun hart durfde te volgen. Ze stimuleert ook haar kleinkinderen om hun hart te volgen en hun droom na te jagen. Stap uit de bubbel, noemde ze het. Stap uit de bubbel en ga leven!
Een geschenk uit de hemel voor mij en ik kreeg weer het gevoel dat ik op de goede weg was.
's Middags zwom ik in de golven en voelde mij ÉÉN met het LEVEN!
En toen ging ik naar Drenthe..................................

De eindeloze, machtige natuur daar, maakte dat mijn diepste angsten naar boven kwamen. Het was de diepe angst voor tekort. Ik werd er zo door bevangen dat ik aan niets anders meer kon denken. Eckhart Tolle oefeningen, mijn lichaam voelen, niks hielp. Ik voelde dat ik de angst er moest laten zijn en mij hieraan moest overgeven. In de angst duiken met volle aanwezigheid. In plaats daarvan was ik er mee aan het worstelen. Natuurlijk had ik ook al mijn hulplijnen gebeld (mijn moeder en mijn ex vriend).
Ik weet niet precies hoe mijn angst omsloeg in overgave. Ik geloof dat het gebeurde toen ik de angst helemaal toeliet en vooral toen ik mijn toekomst plannen helemaal los liet. Het beeld wat ik had, heb ik loslaten. Het beeld dat je hebt, schept een verwachting en daar kan je ego goed op inspelen door je hersens te laten draaien over hoe het allemaal moet.
Mijn hartsverlangens hebben mij altijd verder gebracht, dan mag ik er ook op vertrouwen dat het deze keer ook zo is. Het brengt mij waar ik moet zijn en ikzelf kan dat niet overzien.

Het weekend na deze intensieve beproeving voelde ik een zorgeloosheid die ik alleen ken vanuit mijn jeugd. O wat is dat een fijn gevoel, bevrijding!

Dit is de staat waarin ik nu zit. Dat betekend niet dat het blijvend is, elk gevoel brengt je immers wat. Het is onze keuze om daar een positief of negatief label aan te plakken, waardoor we weerstand voelen bij de situatie en pijn hebben.  Je kunt het dus ook aanvaarden, precies hoe je je voelt, al is dat heel vervelend. Dan ontstaat er ruimte en die ruimte is leven. Juist in die ruimte vinden wonderen plaats en heling.

Ik ben nu niet hard aan het werk voor mijn toekomst, maar ik voel mij leeg waardoor het leven mij kan leiden naar mijn toekomst. Ik geeft het leven de ruimte om vorm aan te nemen en intussen volg ik mijn impulsen. Ik besef mij dat het om de reis gaat en niet om het doel, het is nu mijn houding die telt. Nu gebeurd het! Juist de weg ergens naar toe is eigenlijk waar het om gaat. Deze stap brengt mij bij angsten die anders misschien niet gezien zouden worden, waardoor ik dichter bij mijzelf kom. Alleen al het verwerken van die angsten en alles wat ik tegenkom onderweg doet mij groeien, het einddoel is dan veel minder van belang.

Nu staat het ego eventjes niet aan het roer, maar dat is een momentopnamen.
Als mijn ego weer van zich laat horen, dan ben ik er. Ik ben er voor mijn ego, om die liefdevol op te vangen. Het is allemaal zo menselijk en  ik let op dat ik mijzelf niet veroordeel op dit menselijke gedrag. En bovendien mag ik van mijzelf alles weer terugdraaien als dit uiteindelijk toch beter voelt.
Ik  ben er!
Ik Ben!



Noot: Ik krijg nu ontzettend veel boeken op mijn pad die mij helpen, een hiervan is geschreven door Hannah Cuppen. Het boek heet: Liefdes Roep. Juist als je je hart wilt volgen is dit een prachtig ondersteunend boek.

.

woensdag 24 mei 2017

Magisch leven!


Ik heb mijn vaste baan opgezegd! Over 3 maanden houdt mijn werk in de natuurvoedingswinkel op. Ruim 3 jaar heb ik er gewerkt met een vast contract en hele fijne collega's. Waarom ik het dan opzeg? Omdat mijn hart/innerlijk dit aangeeft. Al geruime tijd voel ik, wanneer ik werk, weinig zin. Zware benen, moe en ik werd er niet meer echt blij van. Zonder reden, want alles was fijn op het werk. Duidelijke tekenen dus voor mij dat het eind in zicht is.
Het gevoel dat ik kreeg als ik dacht aan mijn baan opzeggen om iets nieuws te gaan doen, daar voelde ik veel vreugde bij. Als ik dacht aan blijven werd ik somber. Ik heb me dit bewust voorgesteld en ben bewust gaan voelen wat elk idee met mij deed. Bij het idee iets nieuws te gaan doen voelde ik ineens vreugde, helderheid in mijn hoofd en met beide benen op de grond staan. Als ik dit gevoel heb, dan moet het toch de juiste keuze zijn. Ik heb vele stappen gezet in mijn leven en wanneer ik veel onrust en angst voelde, was het meestal nog net te vroeg om een keus te durven maken.
Op een ochtend fietste ik naar mijn werk en was zooo moe. Ik wilde niet en belde huilend op om af te zeggen. Ik heb dit nog nooit gedaan, ik ben zelfs de laatste 2 jaar bijna nooit afwezig geweest. Was bijna nooit ziek. Aangezien ik maar 2 dagen werkte kon ik tijdens de 'ziekte van lyme' ook doorwerken. Toen was ik ook zo intens moe, maar wist/voelde dat dat niet met het werk te maken had in die tijd. Het voelde nu wel echt tijd om mijn verantwoordelijkheid hierin te nemen. Mijn lichaam gaf het zo duidelijk aan, wat wil je nog meer? De eerst volgende werkdag heb ik ontslag genomen. Het gekke is dat het als vanzelf ging, het rolde eruit. Nog een teken voor mij dat het de juiste keuze is.
Natuurlijk heb ik sindsdien momenten gehad van twijfel en angst. Vooral als mensen vroegen wat ik precies wilde gaan doen hierna. Mijn antwoord is: Een eigen Kristal Heling praktijk beginnen. 'Kun je daar van leven dan?'  'Uhhhh....ja, ik voel dat het in iedergeval goed komt, er gaan dingen op mijn pad komen.' En dan denk ik wel eens, tjee waar ben ik mee bezig. Ik heb dus geen pasklaar antwoord. Geen marktonderzoek gedaan, geen zekerheid, geen vast plan. Op het moment dat ik ontslag nam was ik zelfs blut! Dat vond ik wel een beetje eng. Gelukkig kwam er al snel vakantiegeld en heb ik een kleine buffer.
Inmiddels heb ik al veel voorbereidingen getroffen om mijn praktijk te openen, thuis, in mijn tijdelijke woning. Ik kan mensen ontvangen en een kristalbehandeling geven. Ook wil ik graag mensen ontvangen die nieuwe stappen willen zetten om hun hart te volgen, maar hierin ondersteuning zoeken doormiddel van gesprek en een passend kristal. De Kristalopleiding heb ik een paar jaar geleden afgerond, maar nooit echt gedacht dat ik dat kon of durfde. Nu is het tijd! Nu mag ik het durven!
Ik sta open voor wonderen, wat zou er op mijn pad komen? Ga ik mij vooral richten op mijn praktijk of komt er nog iets bij? Dat is een verrassing! Mijn taak is nu: mijn praktijk in orde maken, daar stappen voor nemen en mijn impulsen volgen. Via impulsen die we krijgen kiezen we onze richting. Die impulsen toetsen we aan ons innerlijk. Voelt het goed? Voelt het onrustig en waarom? Voelt het eng? Voel ik dat ik die stap mag nemen? Je lichaam is hierin het grootste instrument, de spiegel van de ziel. In je lichaam vind je de antwoorden. Waar zit de pijn, waar zit vreugde en hoe voelt dat? Waarom heb ik pijn of een bepaald ziektebeeld? Wat wil mijn lichaam mij op deze manier vertellen? Bij mij wilde de Lyme zeggen: Laat je zien! Ga ervoor! Ga leven!! Dit is mij duidelijk geworden. Wat heb je dan ook eigenlijk nog te verliezen.
De relatie met ons lichaam mogen we weer herstellen, we zijn het niet meer gewend om ons lichaam te eren en te vragen om raad. We zetten ons lichaam vaak weg als een vervelend kind dat gewoon op moet houden. We leven vooral in ons hoofd terwijl je de werkelijke antwoorden enkel in je hart kunt vinden. Het hoofd doet er alles aan om de gevoelens in het hart te rationaliseren en te relativeren waardoor je in de war raakt. Zo ervaar ik dat zelf. Het oprechte gevoel in je hart wordt weggepraat en tijdelijk houdt het hart op met vertellen. Maar dan ineens laat het hart weer van zich horen. Het komt telkens weer terug. Maar als je die stem blijft negeren, moet je lichaam maatregelen nemen om je wakker te schudden. 
Het leven is niet zoals het hoofd denkt. Het leven kent geen zekerheid omdat leven, stromen is, beweging. Een idee of situatie kan van het ene op het andere moment veranderen. 
Wij willen alles vasthouden, maar we zetten onszelf daarmee gevangen en spelen niet het spel mee wat LEVEN heet. We moeten een duidelijk beeld hebben van de toekomst en het uitdenken, terwijl we eigenlijk daarmee onze toekomst bemoeilijken. 
Het kan niet meer makkelijk naar je toestromen als je alles al bedacht hebt over hoe het moet zijn. Het geeft geen ruimte voor kansen en wonderen. Je ontneemt jezelf de mooiere toekomst die je zelf niet had kunnen bedenken. 
Je gaat dus voor minder terwijl het leven meer voor jou wilt. Door gedachtes vast te zetten, niet meer te verwachten sluit je je af voor magisch leven. 
Als je minder denkt te bereiken, zul je dat ook ontvangen. De wet van aantrekking. Hoe meer je naar je hart durft te luisteren, hoe meer het hoofd op den duur ook beter met het hart weet samen te werken naar mijn idee. Nou, dan wordt het pas leuk!
Ik geloof op dit moment dat ik mijzelf ga verbazen, dat ik dingen ga doen die ik nooit van mezelf verwacht had. Ik geloof dat ik nog wel eens een grote sprong ga maken. En het gaat niet om letterlijk grote dingen, maar alle prachtige kanten van je te laten schitteren op wat voor manier dan ook.
Wij zijn allemaal in staat om alles te bereiken, mits we eerlijk naar onszelf willen kijken en onze pijnen willen voelen en verwerken. Dit zijn de blokkade's om verder te komen en tegelijkertijd de cadeaus om verder te komen. Alle pijnen, conditioneringen, trucjes en aangeleerd gedrag mogen we stapje voor stapje voelen en los gaan laten zodat er ruimte komt voor het 'Grootse' in het leven. Onder het Grootse versta ik de universele liefde.
Ik geloof dat we onszelf gaan verbazen. Het is aan ons hoe de wereld eruit ziet. Wij zijn aan zet!!!
Ik heb vertrouwen in het leven en doe alles wat in mijn macht ligt om het grootse te kunnen ontvangen!
Veel plezier lieve mensen, in de grote speeltuin die 'Planeet Aarde' heet!




woensdag 19 april 2017

Schep je eigen wereld!

Wat is leven voor jou? Was jij als kind iemand die in zijn eigen droomwereld leefde? En was de werkelijkheid een koud en kil bad voor je? Zag het leven van een volwassene er niet aantrekkelijk uit voor je? 

Ik kan zelf alleen maar JA antwoorden op deze vragen. Ergens wilde ik heel graag volwassen worden, zodat ik mijn eigen gang kon gaan. Maar wat ik zag van een volwassen leven stond mij helemaal niet aan. Vijf dagen werken, altijd druk, een masker op hebben, in het gelid blijven. 
Ik heb lange tijd, toen ik zogenaamd al volwassen was, erge weerstand gevoeld naar 'het gewone leven'. 
Ik vond het saai en stom. 
Maar doordat ik ondanks mijn conditionering 'aardig en goed gevonden willen worden', eigenwijs genoeg was om mijn eigen pad te volgen, kon ik mij goed laveren tussen mijn wereld en de rest 'zijn wereld'. Ik had wel eens drie verschillende baantjes, zegde wel een paar keer huis en haard op om een reis te maken en was bijna altijd in de natuur. Maar toch voelde het alsof ik heen en weer geslingerd werd tussen twee werelden. Hoe moest ik dit intergreren met elkaar? Mensen die mij kritische vragen stelden die uit het hoofd kwamen en niet uit het gevoel, daar kon ik echt moeilijk mee omgaan. Alsof ik telkens uit mijn gevoel werd getrokken hierdoor. Het vergt echt iets van je om hierdoor niet omver geblazen te worden. Opmerkingen als: Wat is je plan? Gaat het eigenlijk wel goed met jou? Wanneer begin je eigenlijk met het echte leven? deze deden mij soms wankelen. 

De vraag was altijd in mezelf: Mag het? Mag ik mijzelf zijn en mijn eigen pad gaan? Zonder dit te hoeven verbergen voor anderen en een soort dubbelleven te moeten leiden om overeind te blijven? Want die kritieken die ik kreeg, waren soms niet mis.

Voor mij is het antwoord nu op mijn 33e: Ja!! Het mag! Het is zelfs broodnodig! De wereld heeft mensen nodig die precies zo zijn zoals ze zijn en dit uitstralen, dit doet de wereld goed. Jouw droomwereld, die je als kind had, is echt! Wij zijn alleen met zijn allen zo verwijderd van onszelf en onze natuur dat dit zo vreemd lijkt. Onze maatschappij berust momenteel vooral op illusie's en aannames die niet op de waarheid berusten, een kunst wereld. Er is lef en groei voor nodig om hierin te gaan staan voor je eigen waarheid. We mogen wakker worden uit de droom die niet bestaat, die onze maatschappij heet. 
Want in werkelijkheid is dat de droomwereld in mijn optiek. 
Kijk je geen nieuws omdat je er niet tegen kunt? Je zou je er bijna voor moeten schamen volgens de maatschappij, je moet toch op de hoogte zijn en je mening klaar hebben? Maar vertel mij eens wat jij dan bijdraagt aan deze situatie, los je de oorlogen op?
 Naar mijn gevoel is alles verbonden en een weerspiegeling van wat er in ons leeft. Het moment dat wij naar binnen keren en onze pijnen aankijken en voelen, lost er werkelijk iets op. 
Ook op wereld niveau! 
Dit zijn serieuze uitspraken, maar voor mij voelt het zo, dat wil dus niet zeggen dat het zo is natuurlijk. 
Als wij onze pijnen kennen en durven voelen, is er geen oorlog meer in onszelf die gevoed wordt. 
En wat niet gevoed wordt kan niet overleven. Angst is de grote voeder van negativiteit. Angst komt voort uit pijn. Kijk je de angst/pijn aan, dan kan hij oplossen. 
Wijzelf zijn dus de oplossing! 

Het heeft mij vele jaren gekost om te beseffen dat ik mijn pijn moest gaan voelen i.p.v de afleiding op de zoeken. Het is niet fraai om je eigen conditioneringen te gaan beseffen. Vaak keurde ik iets af bij een ander, wat ik zelf te kort kwam of onderdrukte. Het is een doorgaand iets, je komt telkens weer nieuwe dingen tegen. Op dit moment kan ik mijzelf al veel meer toestemming geven om in mijn eigen waarheid te gaan staan. En dat ik nu mijn eigen wereld, zoals ik die als kind zag, werkelijkheid laat worden. 

Mochten ouders dit ook lezen, zou ik je willen vragen om te kijken of je de volgende teksten wel eens tegen je kind zegt, als je kind iets verteld over zijn/haar beleving:
-dat bestaat niet
-zo is het niet
-dat is niet zo
-doe niet zo raar
-het is maar fantasie
De wereld die wij kennen is voor hun vreemd en sluit maar moeilijk aan bij wie ze in wezen zijn. Je kunt de zinnen veranderen in:
-ik weet dat niet
-Is dat zo voor jou?
-o, wat bijzonder dat jij er zo naaar kijkt
-wie weet, ik weet het niet
-wat denk jij daar bijzonder over.

Ik zeg maar wat, maar wat ik bedoel is: Luister naar je kind, wie weet staan ze wel dichter bij de waarheid als jij en ik. Het is niet erg als je geen antwoord op iets kunt geven, we weten toch zelf immers ook niet precies hoe alles zit?
Zo geef je hen niet een vals beeld, wat hen verwijderd van hen zelf. Ik heb jaren met kleine kinderen gewerkt en heb dit veel gezien en gehoord bij ouders maar ook bij collega's. Ikzelf stapte ook wel eens in die valkuil helaas. We doen het allemaal.

Ga voelen in je lichaam, in je hart waar jij behoefte aan hebt in het leven. Ga er niet over nadenken, maar ga het voelen. Je lichaam vertelt het je als je stil wordt. Misschien niet meteen, maar je leert steeds beter de signalen op te merken. Een benauwd gevoel, een gejaagd gevoel, je vaak stoten, veel vallen, alles heeft je wat te zeggen. 

Ik wens je vreugde in je reis! 

mijn wereld!

mijn schrijfplek



donderdag 2 maart 2017

Na 6 jaar woon ik weer in een huis!! Van tentbewoner naar huismus!

Het is even stil geweest op mijn blog over mijn leven. Ik ben verhuist! En nu naar een echt huis, een appartement welteverstaan. Het woord waar ik een jaar geleden bijna van over mijn nek zou gaan bij de gedachte om hierin te wonen. En toch heb ik er zelf voor gekozen. Na 6 jaar woon ik nu weer in een echte woning. De plek waar ik hier voor woonde was in mijn ronde tent (4m) met houtkachel bij iemand op het terrein. Ook heb ik in een kleine pipowagen en in een aluminium stacaravan gewoond. Ik had het gevoel dat ik niet verder kwam in die tent, het voelde alsof het mij nergens meer zou gaan brengen. Hoe goed ik mij er in het begin in voelde, hoe slecht en armoedig het nu voelt. Vooral voor mijn creatieve kant was er letterlijk geen plek. Kortom: het is genoeg geweest. Wat ik nu nodig heb is een vast adres, helemaal van mij, ook dat is 6 jaar geleden. Een adres en vaste grond onder mijn voeten, ik mag nu even heel goed voor mijzelf gaan zorgen. Niet meer bij iemand te gast op een terrein en waar ik niet officieel woon. Ik ben moe en op, zit in een transformatieproces en voel dat er niks anders op zit. Nood breekt wet, dus besloot ik te zoeken naar een eigen plek. Ik heb een antikraak bedrijf benaderd, met angst in de schoenen. Waar zou ik in hemelsnaam terecht komen? Straks zit ik op de meest aftandse plek waar ik doodongelukkig wordt. Maar toen dacht ik: ik heb het altijd zo over  vertrouwen in het leven:  Nou Anique, waar is je vertrouwen waar je altijd over schrijft? Dus ik besloot dat ik me over moest geven en echt vertrouwen kon opdat ik goed terecht zou komen. En ik ben zeer goed terecht gekomen kan ik je zeggen! Ik zit nu in een driekamerappartement met tuin in Wijk bij Duurstede, een prachtig dorpje aan de Lek. Bij uitzondering had mijn appartement vloerbedekking, een gratis wasmachine, koelkast en wat meubels. Het is gewoon in een super goede staat, dat heb ik nooit zo mee gemaakt bij anti-kraak. Het is tijdelijke verhuur, dat betekend dat ik er langere tijd kan blijven en 3 maanden de tijd heb om mijn biezen te pakken als ik hier weg moet. Met huursubsidie en af en toe wat extra werken kan ik het net redden. Ik heb nu ook nog een auto, als daar iets mee is....Maar ook daar mag ik vertrouwen in hebben. Ik heb geen spaargeld momenteel. Het voelt goed om die auto te houden, het is mijn vrijheid. Ik geloof niet dat ik bang hoef te zijn voor tekorten, ik vertrouw ten volle dat als ik geld nodig heb er wel weer een oplossing komt. Ik volg mijn impulsen en verlangens, dan mag je ook hulp verwachten. Een paar jaar geleden zou ik extreem benauwd worden van deze burgerlijke staat van zijn, maar nu voel ik echt dat dit de volgende stap moest zijn. En dat mooie plekje in de natuur komt er voor mij, want daar ben ik voor gemaakt!
Nu zit ik in een woonwijk aan de rand van een basisschool. Het geen wat ik verfoeide, heb ik nu lief. Ik ben dankbaar dat ik een eigen plek heb waar ik mij in kan terugtrekken en veilig ben. Deze ruimte geeft kansen om verdere stappen te zetten in het leven. Ik wordt aan alle kanten teruggeworpen op mezelf en met mijn pijnpunten geconfronteerd. Het is fijn dat je een plekje hebt om dit te doorstaan. Ik ken momenten van diepe liefde voor alles, zoveel liefde dat ik overstroom. Je denkt dan dat dit nooit overgaat, maar alles gaat voorbij... De volgende dag voel je je diep en diep eenzaam. Een diepe eenzaamheid die je verscheurd. Ik voel duidelijk dat ik er in mag duiken, er is geen andere weg. Hoe vaker je die gevoelens wegdrukt, hoe erger ze worden. Er is maar 1 keuze en dat is VOELEN! De wonden die ik heb, en die ieder mens heeft, mogen nu gevoeld worden. Nu ben ik veilig en durf ik het aan. De wonden gaan vooral over: er mogen zijn. De moeite waard zijn, er mogen zijn en er toe doen in deze wereld. Mij geliefd voelen, ondanks dat ik nu geen geliefde heb. Mij geliefd voelen door mijzelf, dat is het enige wat telt. Zodra je vasthoud aan de liefde van een ander, valt de grond onder je voeten vroeg of laat weg, heb ik gemerkt. Ik voel nu heel duidelijk dat ik mij heel snel laat verleiden door de liefde van een ander. Het innerlijke en behoeftige kind in mij laat dan van zich horen en wil liefde. Het tekort aan zorg, interesse en liefde van mijn vader als klein meisje, maakt dat ik nu een wond heb. Hier komt vandaan (maar is ook familiair doorgegeven) dat ik niet goed genoeg ben, mijzelf niet veilig voel en mijzelf niet de liefde waard acht, niet een natuurlijk vertrouwen in mijzelf heb. Mijn vader heeft dit niet opzettelijk gedaan, maar was onbewust en heeft zelf ook niet echt genoeg liefde ontvangen als kind denk ik. Gelukkig wordt hij steeds bewuster en onze band ook beter. Ook ben ik ineens bewust geworden dat de mannen voor mijn laatste vriend mij allemaal voor mijn gevoel in de steek hebben gelaten en ook wel eens naast mij een ander hadden. Dit waren geen echte vaste relaties, maar toch. Er zit bij mij een ingebakken gevoel dat een man mij gaat verlaten. Dat gaf zijn weerslag op mijn laatste relatie. Elke winter ging hij 2 maanden op reis en ik maakte mij altijd klaar op het bericht dat hij iemand anders ontmoet had. Het gebeurde niet. Uiteindelijk heb ik zelf notabene een punt gezet achter onze relatie, omdat ik niet uit de verf kwam binnen onze relatie. En uit de verf komen is in dit leven waar je hier voor bent gekomen.
Nou, ik geef mij eventjes bloot hier. Best eng, maar wie weet dat iemand zich hierin herkend en er wellicht iets aan heeft. Ik heb een tijdje niet geschreven omdat ik niet meer wist waar ik over moest schrijven, nu mijn avontuurlijke/back to basic achtige leven even over is. Maar eenvoudig leven kan ook in een huis. Ik heb nog steeds weinig spullen en probeer dat zo te houden. Lekker weinig kleding (hoewel ik kasten zat heb hier), maar wel de luxe hebben van een eigen douche, keuken en wasmachine. Ik kan er intens van genieten omdat het zo lang geleden is. De tuin ga ik lekker inzaaien met eetbaar gewas en ontelbare bloemzaden. En ik ga lekker wildplukken in mijn eigen tuin, want er komt nu al van alles op zoals kleine veldkers(smaakt  naar tuinkers). Op mijn blote voeten loop ik door mijn tuin alsof ik in de wildernis ben, want zit je niet in de wildernis? Doe gewoon alsof. Ik stel mij voor dat ik in een groot bos leef hier, met toevallig wat huizen erin. Grappig om hierover te fantaseren, maar het werkt wel voor mij. Ik kan hier zo'n 8 maanden blijven. Het idee dat deze plek weer eindigt en er weer een nieuw verhaal gaat komen, voedt de avonturier in mij. Maar een ding weet ik zeker: ik ga hoe dan ook goed terecht komen, want het leven brengt je precies wat je nodig hebt.

Allerliefs!!
 al mijn kleding.
 Kleine veldkers (alleen plukken als je het zeker weet hoor :)
Mijn oude huisje

woensdag 22 februari 2017

64 jaar en een sprong in het diepe!


Toen ik nog in de pipowagen woonde aan de Neder Rijn, tussen allerlei Ger's (Nomadische tenten) woonde, mijn lieve buurvrouw Devi naast mij in haar prachtige Ger van Nooitmeerhaast. Haar erfje grensde aan een kleine sloot, waar ze zelf een stijger aan had  gebouwd. Zo kon ze zittend tussen het riet heel ver kijken over het weiland. Er groeide allerlei prachtige bloemen en kruiden, want Devi houd daar van. Ze volgde ook een opleiding kruidengeneeskunde, maar had zelf al veel kennis vond ik. In haar Ger was het ook altijd gezellig en er straalde rust van uit, alles was in natuurtint. Een mooie houten keuken, waar ze heerlijk, vaak een beetje Indiaas, kookte. Ze at ook veel rauwkost en soms kreeg ik ook van haar wat rauwkost, met wildgeplukte kruiden erin zoals fluitekruidblad. We dronken regenmatig koffie met elkaar en bespraken samen onze dingen des levens, waar we mee moesten dealen.
Zo'n 4,5 jaar woont Devi nu in een Ger. Eerst in Zeeland, eentje die ze huurde. Later in Wilnis met haar eigen Ger, maar toen ze deze plek zag met de rivier vlakbij, was ze meteen verkocht. Iets dichter bij het bos en bij haar kinderen en kleinkinderen. Tijdens ons burenschap, gaf Devi 3 yoga lessen in de week. Af en toe deed ze ook nog kraamwerk. Ze deed samen met een andere buurvrouw, de opleiding kruidengeneeskunde.
Devi is geboren op een boerderij als 2e in het gezin. Ze is daar vanzelfsprekend opgevoed met hard werken en niet zeuren. Als kind in de klas, zat ze vaak naar buiten te kijken, naar de wolken. Ze wilde buiten zijn en niet opgesloten in zo'n gebouw. Ze heeft heel lang in een huis gewoond en zelfs 34 jaar in hetzelfde dorp, waarvan 10 jaar met haar ex man. Op den duur wilde ze haar verlangen om meer in de natuur te zijn in de praktijk brengen en huurde een Ger  in Zeeland, dat was dus de eerste stap. Heel lang heeft Devi niet haarzelf op nummer 1 gezet en niet gedaan wat ze wilde, langzaam aan is dit verandert en nog steeds is dit een proces (dit geld voor iedereen waarschijnlijk).
Devi is nu (op het moment dat ze mijn buurvrouw was) 64 jaar. Ze heeft het goed voor elkaar, een fijn thuis en een redelijk vast inkomen waar ze van kan leven. Toch kwam bij haar een behoefte aan een ander leven, aan avontuur! Ze wilde op pad, als het kon naar India of eindeloos lopen, bijvoorbeeld een pelgrimsroute.  Ze besloot eerst een half jaar naar India te gaan. Haar contacten in India sprak zij aan, ze kon meehelpen in een Ashram. Maar voordat ze daadwerkelijk toestemming kreeg om te komen in de Ashram, daar gingen maanden overheen. Inmiddels had ze haar Ger verkocht en nam ze tijdelijk intrek in het World House in Duitsland. Voor wat werk kon ze hier een kamer betrekken. Een betere plek om te 'wachten', kon ze niet wensen, de natuur daar is prachtig. Devi heeft dus maanden in het ongewisse geleefd, ze had haar plek en haar baan opgegeven en wachtte. Natuurlijk brengt deze wachttijd twijfels met zich mee. Ook het hele proces van haar Ger verkopen, was ontzettend spannend. Af en toe kreeg ze het spaans benauwd, deed ze er wel goed aan wat ze deed, er ging van alles door haar hoofd. Zou ze haar aarding niet verliezen zo zonder woning? Het enige wat ze dan kon doen was goed ademen en accepteren wat er is. Dus ook die angst aanvaarden. Het is een spirituele oefening op zich. Ook haalde ze steun uit de filmpjes van Bentinho Massaro. Deze jonge man heeft zulke inspirerende woorden, het sterkt je enorm wanneer je in het diepe wilt/moet springen (ook ikzelf heb hier veel aan gehad). Ook aan de verhalen van andere mensen die in soortgelijke situaties zitten, haalt ze steun.
Inmiddels zit Devi nu bijna 3 maanden in India. Ze heeft het er goed. Ik ben erg benieuwd hoe haar leven zal lopen, zal ze in India blijven? Zal ze nog een lange looptocht gaan maken? De tijd zal het leren. Een ding weet je zeker: het leven gaat door, wat er ook gebeurd, waar je ook bent, welke beslissing je ook maakt. Alles hier op aarde is een leerschool naar mijn gevoel. Verlangens brengen ons bij de lessen die we willen leren, zo voelt het voor mij.


haar paradijsje

maandag 2 januari 2017

Gestolen fiets leidt tot verlichting!






Die titel is natuurlijk maar gekheid. Het is geen op zich staand feit dat een gestolen fiets tot verlichting leid. Maar het heeft mij wel enorm wakker geschud.

Ik was gezellig met een vriend naar de Hortus in Amsterdam en zette mijn vouwfiets voor de deur neer, een veilige plek ogenschijnlijk. Maar hij was weg toen ik terug kwam! He?

Ik reageerde gelaten, het was maar zo. Maar toen ik in de regen terug naar het station liep voelde ik mij zielig. Samen met al het andere wat er nu speelt voelde ik mij even op de bodem zitten en voelde mij verloren. Het aparte is dat ik mij op dat moment sinds tijden weer kon ontspannen in dit moment. Het was een ervaring van in het NU leven. Waarom kan iemand iets van mij stelen= Ik zie het wel zo, als iemand iets van jou kan stelen geef jij ergens die toestemming of ben jij niet totaal aanwezig waardoor dit kan gebeuren. Natuurlijk gebeurd dit in de stad aan de lopende band, maar ik parkeer jaar in jaar uit mijn fiets in Amsterdam, ook ´s nachts. Er gebeurde nooit iets. Het voelt nu wel als een wake-up call.

Ik besefte mij dat ik heel weinig in het moment leef. Geen wonder dat iemand iets van mij kan stelen. Waar je niet aanwezig bent, kan een ander zijn gang gaan. Ik besefte mij dat ik altijd in de toekomst leef, hunker naar het volgende moment. Altijd met spannende en avontuurlijke plannen bezig. Daar is niks mis mee, als je vervolgens terug weet te gaan naar het huidige moment. Het feit dat ik mij moeilijk kan ontspannen en hunker naar verschillende dingen zegt al genoeg. Die spannende avonturen passen bij mij, dus die hoef ik niet overboord te gooien. Maar toch meer in het nu leven en genieten van wat er nu is, zou heilzaam zijn. Het enige wat er is, is het NU!

Dus ben ik nu aan het oefenen. Wat een openbaring. Wanneer ik in het moment leef, zijn er geen verlangens, geen hunkeringen, geen zorgen, geen toekomst en geen verleden, geen haast. Ruimte en stilte is wat je er voor terugkrijgt. Alles valt van mijn schouders. Mijn lieve ex vriend gaf mij ook een boek van Eckhard Tolle mee. Eckhard  verteld dat de toekomst een illusie is, alleen dit moment bestaat. Het grappige is ook dat wat je ook bedenkt voor jouw toekomst, het loopt eigenlijk altijd anders. De plannen en zorgen zijn voor niks geweest en zonde van je energie. Tien jaar geleden verdiepte ik mij daar ook in: de boeken van Tolle, maar tijdens de jaren ben ik alles weer vergeten. Ik mag het opnieuw proberen.

Ik las ook dat deze man twee jaar lang niets had, geen huis, geen baan, geen spullen. Ondanks dat zat hij bijna twee jaar gelukzalig te zijn op een bankje in het park, wouw! Wat ik zelf merk aan het geen of weinig bezit hebben, dat het rust in je hoofd geeft. Zeker als je zo vaak verhuist als ik, geeft te veel spul onrust en continu sjouwwerk. Ondanks dat die vouwfiets mij veel vrijheid verschafte, geeft het ook een soort rust dat ik weer een ding minder bezit. Maar ik hoor Eckhard in mijn hoofd nu zeggen, ook dat is een illusie!

 

De Aardehuizen in Olst!


 

De aardehuizen in Olst zijn een mooi voorbeeld van duurzame bouw, die ik ook nog mooi vindt.
Begroeide daken, maar ook hele woningen die in een zelf gecreëerde heuvel zijn gebouwd, vind je daar. Sommige ekowijken zien er uit als steriele plekken en dat trekt mij niet aan. Als je in deze wijk loopt zit je meteen ook in de natuur. Een nadeel: duur! Het zijn normale huizenprijzen, waardoor het niet direct haalbaar lijkt voor mij. Wie weet voor jou wel. Maar toch wilde ik deze wijk een keer bezoeken. Olst ligt op een prachtige locatie aan de IJssel, natuurschoon in overvloed.

Maandelijks op zondag geeft een van de bewoners een rondleiding aan belangstellenden. De datums kun je vinden op www.aardehuis.nl.

We verzamelden op het parkeerterrein en de opkomst was groot, ik schat een man of 20.
Een vriendelijke man van een jaar of 40 gaf de rondleiding, zijn dochter liep gezellig mee.

Zes jaar duurde het voordat de eerste bouwwerkzaamheden begonnen. Eerst was het de bedoeling dat deze wijk aan de rand van Deventer kwam. Uiteindelijk leken de locatie en de voorwaarden van de gemeente niet prettig en haalbaar voor de bewoners. De gemeente Olst-Wijhe hoorde van het plan van deze aardewoningen en besloot de initiatiefnemers/toekomstige bewoners te benaderen. Een stuk bouwgrond dat braak lag leek hen geschikt en de gemeente Olst-Wijhe wilden zich ook gaan opstellen als een duurzame gemeente.

Ongeveer 4 jaar geleden begonnen de toekomstige bewoners met bouwen. Dit betekende vooral veel autobanden vullen met lokale grond, want die was uiterst geschikt. Die gevulde autobanden, dat moeten muren worden. Vele vrijwilligers hebben meegewerkt, maar toch bleek de autobandentechniek ontzettend langzaam te gaan. Ze besloten over te stappen naar strobalen en toen begon het te vlotten. Gezamenlijk met de bewoners bouwden ze de woningen. De huizen zitten aan elkaar vast en zijn verdeeld in blokken van ongeveer een 5 tal huizen. Het zijn dus geen vrijstaande woningen.

Poeh, petje af hoor!! Ik zou er toch niet aan moeten denken om jaren bezig te zijn met het bouwen van je huis en dat van je buren. Maar het resultaat is werkelijk schitterend!

De bouw was ook meteen een ontdekkingsreis, waar ze ook tegen problemen aanliepen. De aardewoningen komen oorspronkelijk uit de VS, uit de woestijn. Deze Hollanders moesten alles vertalen naar ons klimaat, waardoor leem soms vervangen moest worden door gips stuc bijvoorbeeld. Deze woningen in Olst moesten grote hoeveelheden water kunnen verwerken, dus daar moest goed over nagedacht worden. Daarom moesten ze ook tussendoor andere koersen gaan varen en dat kost veel tijd en ook veel geld.
Hun voornemen was om alles van duurzaam, maar vooral gebruikte materialen te maken.
Dit bleek echter gewoon niet haalbaar wat betreft tijd en geld. De woningen zijn ook veel meer gaan kosten dan vooraf bedacht.

Het is een feest om door deze sfeervolle plek heen te lopen, elk huis is in detail anders en het ziet er prachtig uit. Aan de rand van het dorp zijn de bewoners aan het experimenteren met moes tuinieren en is er een ven. Deze ven, voorzien van riet, is de plek waar hun afvalwater naar toe gaat. Het riet zuivert het water.

Nadat we door de wijk hebben gelopen, mochten we bij deze bewoner in huis kijken.
Geweldig! Overal waar je kijkt zie je mooie materialen, vooral veel hout en lemen muren.
Er was ook een grote houtkachel die het gehele huis verwarmde. 1 maal per dag hoeft er maar gestookt te worden met deze Fin kachel. Rond deze kachel zit 100 meter koperbuis verwerkt, welke aangesloten is op het buffervat (een groot reservoir met warm water). Hier kunnen ze dus warmte/warm water in opslaan. Toen ze dit buffervat nog niet hadden, werd het soms veel te heet in huis. Nu wordt die warmte gedeeltelijk afgevoerd naar het buffervat. Met dit warme water kunnen ze ook douchen en de wasmachine van warm water voorzien.

In de prachtige houten vloer zit vloerverwarming verwerkt, welke verwarmd wordt vanuit het buffervat. Ze zijn wel aangesloten op het elektranet, maar hebben zonnepanelen waardoor ze weinig hoeven af te nemen.
De zon doet ook heel veel. De gehele zuidkant van de woning is van glas. Ook in de winter als de zon schijnt, hoeft er dan niet gestookt te worden.
Ze stoken ongeveer 5 kuub hout per jaar voor hun gehele (vrij grote) huis.
Het huis houdt zijn warmte sowieso goed vast, in de winter zijn ze eens vier dagen weg geweest en toen was het in huis nog steeds 14 graden. Wanneer ze thuis zijn, zakt de temperatuur ook niet onder de 17 a 18 graden. Het winterdekbed die ze aangeschaft hadden voor in dit huis, kon daarom ook weer gauw opgeruimd worden.

Ze zijn niet aangesloten op het riool. In het begin hadden sommige bewoners een Biolet. Dit is een volautomatisch composttoilet. Het is even een aanschaf en werkt op stroom.
Dit bleek echter zijn taak niet aan te kunnen, wanneer er veel gebruik van werd gemaakt.
Te veel urine. Ze zijn bijna allemaal overgestapt op gewoon een grote emmer en zaagsel. Dat klinkt spartaans maar van de buitenkant ziet het er uit als een gewoon toilet, alleen als je de bril omhoog doet, zie je zaagsel in plaats van water. Wanneer je je behoefte doet, zaagsel er over. Het meest simpele en goedkoopste werk dus het beste, daar houd ik van!

Een inspirerende plek! Ik vind het de moeite waard hier eens te gaan kijken. Voor mij is dit op dit moment niet haalbaar financieel. Maar mocht je in aanmerking komen voor een hypotheek, is dit wellicht iets voor jou. Echter denk ik dat deze bewoners hier niet meer weg willen, dit lijkt mij echt een plek om te blijven. Maar wie weet is er nog ruimte om meer huizen neer te zetten of wil je zelf zo'n wijk starten ergens anders.

 














 

woensdag 12 oktober 2016

Word je droom!!

Hoe bereik je nou je droomleven? Is er wel een droomleven voor mij weggelegd?
Je ziet het bij anderen gebeuren, maar hoe moet jij dit zelf aanpakken?
En wat is een droomleven eigenlijk?
Ik ben mijn droomleven aan het creëren, ik zit nu midden in het proces, dus misschien kan ik je helpen naar aanleiding van mijn verhaal.

Wat is een droomleven eigenlijk? Voor mij is een droomleven, het leven dat je lijd als je onbeperkt mag fantaseren. Wie ben je dan, wat doe je in je dagelijks leven. Denk hierin niet aan geld of onmogelijkheden, maar ga uit van dat alles mogelijk is. Wat heel belangrijk is: kijk naar wat echt bij je past, waar loop jij warm voor. Waar krijg jij een hele grote glimlach van op je gezicht en voel je je bijna verliefd? Kijk ook naar hoe je als kind was, wat vond je leuk om te doen en wat waren je interesses? Wat wilde je later worden, op jouw kinderlijke manier? Was dat misschien: mensen blij maken, de hele dag spelen als ik later groot ben, danser, kunstenmaker, natuurbewoner of wilde je een vogel of elfje worden?
Vroeger had ik stiekem beroepen in gedachte, maar o, dat durfde ik niet te worden. Ik was bang dat ik het niet kon en vooral bang om mezelf te laten zien. Bang voor negatieve reactie's, waardoor ik die beroepen wegmoffelde toen ik echt moest gaan kiezen voor een beroepsopleiding.
Die beroepen waren: kunstenaar, visagist, journalist, actrice, zangeres en iets met de natuur.
Maar nee, ik koos voor ModeHandel!!! Oftewel: Detailhandel! Dit is werkelijk iets wat het verste weg staat van wie ik ben. Goeie keuze he! Ik ging daarheen omdat een leuke vriendin daar ook heen ging. Ik heb nog wel even bij de grafische school gekeken, maar zij vertelde dat ze voornamelijk met computers werkte. Dat viel dus direct af, want daar had ik destijds een hekel aan.
Ik heb toch twee jaar de opleiding gevolgd, we kregen gelukkig ook creatieve vakken. Maar toen het er op aan kwam en wij een bedrijfsplan moesten schrijven, ben ik in alle zekerheid afgehaakt.
Een jaar kwam er niet veel terecht van mij, zakte in passiviteit. Ik deed wel wat werk voor mijn vader, maar dat werd ook steeds minder. Via een beroepentest kwamen de creatieve beroepen en natuurberoepen wel boven, maar toch deed ik daar niks mee.
Pas toen ik een persoonlijke reading kreeg van iemand die gespecialiseerd was in je beroep vinden, kwam ik uit op kinderopvang. Er kwam uit dat ik heel blij werd van de allerkleinsten en dat ik hun goed kon bereiken door mijn inlevingsvermogen in hun wereld. Drie jaar opleiding moest ik volgen, maar deed het op mijn sokken. En inderdaad, ik werd zo blij van de baby's en allerkleinsten in mijn groep waar ik werkte. De puurheid sprak mij zo aan. En je kan zo gek doen als je wilt, ze vinden het geweldig!
Maar toch voelde ik mij niet als een vis in het water in deze werksfeer. Ik kon met veel collega's geen aansluiting vinden (maar heb gelukkig ook hele lieve getroffen) en er was veel hardheid onder elkaar. Na vele werkplekken heb ik besloten te stoppen en bij mijn bijbaan als barista bij Douwe Egberts, meer te gaan werken. Midden in Utrecht, midden in het leven: ik vond het heerlijk! Maar toch was het niet mijn droomleven. Gedwongen moest ik weg, omdat je daar niet vast in dienst wordt genomen. Ik besloot te solliciteren bij een natuurvoedingswinkel en werd meteen aangenomen. Ja, dit lag dichter bij wie ik ben. Maar toch na bijna twee jaar begon er iets te knagen. Ik deed niks met al die creativiteit die er in mij zit. Ik geloofde dat ik iets te geven had aan de wereld, maar het kwam er niet uit. Ik heb een handlezing ondergaan bij een handlijn kundige. Zij leest je handen en verteld je wie je bent en wat je kwaliteiten zijn. Daar ben ik er van doordrongen geraakt dat ik mijzelf niet goed neer durfde te zetten. Er waren wel dromen en ideeën, maar die werden continu afgezwakt omdat ik ergens haperde mijzelf te laten zien. Ook het verhaal van Laura Maaskant heeft mij een grote zet gegeven. Zij nodigt mensen uit om te leven! Google haar maar eens, dan kun je het zelf lezen.
Toen ik daar bovenop nog de ziekte van Lyme bleek te hebben, was de maat vol! LEVEN ZAL IK!!!!! Een oerkracht kwam naar boven en ik zal elke angst aankijken en mij er niet door laten weerhouden te leven!

Ik ben het leven gaan zien als toneelstuk, waarin ik de hoofdrol speel, maar ook het hele stuk bepaal. Ik ben mij bewust geworden dat wij hier niet zijn gekomen om te wachten of bescheiden te zijn, maar om onbevangen ons zelf te mogen zijn en met onze gave's de wereld te doen verrijken. Want de wereld zit op jou te wachten! Jij bent belangrijk voor de wereld, en echt ieder op zijn eigen manier is van levensbelang voor de wereld! Jij mag er helemaal zijn in vol ornaat!

Oké, ik heb via de handlezing begrepen ik mijn gave's in de wereld mag gaan zetten. Die gave's waren onder andere het inspireren van mensen, maar ook het werken met de edelstenen en creativiteit. Ze zag in mijn handen dat ik altijd net een ander pad wilde volgen als de rest. Alles op mijn eigen manier! Dat betekend dat niemand mij kan vertellen wat ik kan worden, dat moet ik dus zelf zien uit te vinden.

Langzaam groeit het idee, dat ik het gewoon moet gaan doen! Leef het leven dat je wilt en stem al je keuzes hier op af. Ik heb bijvoorbeeld altijd wel eens een poosje een soort zwerver willen zijn. De omstandigheden gaven mij deze kans en ik heb toegehapt. Zo heb ik 2 maanden als luxe zwerver geleefd, dit lees je terug in eerdere blogs.
En iets doen met mijn passies! Ik schrijf al een paar jaar op deze blog, dus dat is al een goede weg. Ik wilde hier meer mee doen, mijzelf helemaal laten zien op deze blog. Wellicht kan ik iets betekenen voor iemand via deze weg. Het ontwerpen van sieraden is ook echt mijn passie. Ik weet dat het mijn eigen keuze is om dit tot een succes te maken of niet. Ik durf mijzelf nu neer te zetten als sieraad ontwerper, gewoon omdat ik mij zo voel en ik dat wil.
Vroeger schreef ik altijd bemoedigende teksten. Voor wie? vooral voor mezelf als steun in het leven. Ooit ga ik hier iets mee doen, dacht ik. Nu combineer ik dit met mijn sieraden. De elementen die ik in mijn ontwerpen gebruik, hebben betekenis. Het sieraad krijgt zo een extra betekenis voor de drager en het sieraad wordt zo ook een ondersteuning of belofte. (www.aniquedewit.blogspot.nl)
Het schrijven en het ontwerpen van sieraden ben ik nu op de kaart aan het zetten. Ik voel me daardoor steeds meer de kunstenaar die ik in wezen ben. Een kunstenaar is iemand die zijn kunsten vertoont, laat zien wie hij/zij is. En daar word ik zo intens blij van! Sterker nog: ik ben het al!! Je bent namelijk wat je wilt zijn! Zo zie ik het. Jij bepaald wie je bent en niemand anders. Als jij je kunstenaar, bakker, dromenvanger of ondernemer voelt, dan ben je het. Niemand kan dat voor jou bepalen. Maak het waar voor jezelf!
Kijk voor jou wat er in de weg staat, dat jou weerhoud voor je droomleven te kiezen en ga daar mee aan de slag.
Het leven is niet de realiteit die we zien, het is wat wij zelf er van maken. Wij hebben als mens veel meer mogelijkheden en invloed als dat we denken, wij beperken ons tot de huidige realiteit. En dat is een keuze!
Dat iets nog niet bestaat is omdat het nog niet door iemand is gemanifesteerd. Het bestaat dus niet denken wij. Maar als jij dit manifesteert, bestaat het! Het is dus aan ons!

Uit eigen ervaring merk ik dat wanneer je de eerste spannende stapjes zet op jouw droompad, je als vanzelf mensen en gebeurtenissen op je pad krijgt die jou hierin ondersteunen. Natuurlijk kom je ook genoeg tegen wat je onderuit kan halen, maar ondanks dit: blijf erin geloven! Geloven is alles!
Hoe meer je durft te  kiezen voor jouw droom, hoe meer je dit soort ondersteunende ervaringen krijgt. Op dit moment weet ik soms niet wat me overkomt, zoveel mensen ik ontmoet die mij verder helpen, het neemt toe.

Je kunt met een gerust hart vertrouwen op het leven, want die heeft het het beste met je voor. De engelen staan in colonne klaar om jou te helpen, maar je moet ze wel toestemming geven.
Vraag om hulp en je zult het krijgen, in welke vorm is natuurlijk een verrassing en hoeven we niet altijd te begrijpen.
Het kan zijn in lessen die je op je pad krijgt. Een les kan zijn dat je niet meer uit je evenwicht raakt van wat anderen over je zeggen. Je krijgt dan kansen om dit te leren, dat kan  zijn in de vorm van mensen die jou proberen uit je evenwicht te brengen.
Eigenlijk kun je die mensen zien als een hulp om dit te leren. Zonder hen kan je de les gewoonweg niet eigen maken. Het is dan wel belangrijk om die les een keer aan te pakken, zo kom je weer dichter bij jezelf en dichter bij je droomleven. Als je vervelende situaties of kanten in jezelf vermijd, dan zou het een zwaar en moeilijk proces kunnen worden.
En als je de les niet meteen leert, big deal! Wie weet dat je nog even moet groeien totdat je het wel kunt. Later lukt het misschien wel. Vergeef jezelf als je het nog niet kunt, we zijn hier immers om te leren.
Wees lief en mild voor jezelf. Als je ergens nog niet aan toe bent, dan is dat zo en is dat ook goed.
Voel wat voor jou goed is, dat kan een ander niet bepalen.

Kortom: ik geloof dat wij allen het geboorterecht hebben om te stralen op onze eigen unieke manier. Ik geloof dat dit ook voor ons allen is weggelegd. Aan ons de keuze hoe we hier mee om gaan.

Ik wens je heel veel succes toe in het leven van jouw droom!

Liefs van Anique


Geitje vindt mij goed zoals ik ben!

woensdag 5 oktober 2016

Verwacht Wonderen!!!

Zo'n twee maanden heb ik als een nomade geleefd. Met mijn auto vol bezittingen (en 2 doosjes bij mijn moeder gestald), heb ik een vrije val gemaakt door mijn vaste pipowoonwagenplekje op te geven en gewoon alles te verkopen. Zo min mogelijk spullen, dat was mijn motto. Hoe voelt het om met zo weinig spullen te leven en van plek naar plek te gaan? Hoe voelt het om opnieuw te beginnen?
Ik kan je vertellen: Wat een bevrijding!! Ik heb mijzelf en het leven uitgedaagd! Ik heb mezelf opnieuw uitgevonden en leren kennen. In dit proces ben ik steviger in mijzelf komen te zitten. Ik had werkelijk tijd om te reflecteren en zag dit avontuur ook vooral als een spirituele weg. Ik heb gemerkt dat ik veel vertrouwen in het leven heb opgebouwd, daar kon ik nu de vruchten van plukken in dit avontuur.
Ik heb vooral geleerd om dingen die boven kwamen bij mij, volledig te accepteren. Ik merk dat als ik dat toepas, dat je het kunt loslaten. Volledig voelen en accepteren wat er is, is voor mij een sleutel naar vrijheid. Dus als je verdrietig bent: Ben verdrietig! Als je je down voelt, voel het! We zijn geneigd om ons proberen beter te voelen door uit het sombere gevoel te stappen. Duik er in en ga op zoek naar waarom je dit gevoel hebt. Je somber voelen of depressief, ik vind toch dat daar een taboe op heerst. Het mag bijna niet in onze maatschappij, want je hebt het zo goed! Maar als het niet mag, gaat het een eigen leven leiden en wordt het steeds erger. Je somberheid erkennen is begin van een verandering.

Vooraf had ik geen enkel idee hoelang dit dakloze bestaan zou gaan duren. Het enige wat ik wist is dat ik even al het oude wilde loslaten. Ik heb in totaal op drie huizen gepast: eentje in Epe en twee in Amsterdam. Heerlijk om even in een andere omgeving te zijn. Vooral Amsterdam vond ik heel fijn en inspirerend. De creatieve 'Ik' kon daar haar hart aan ophalen. Daar voelde ik mij op en top wereldburger. Ik heb ook zulke lieve dieren om mij heen mogen hebben, die mij veel liefde gaven. .
Naast het oppassen heb ik heel veel gekampeerd. Gewoon onder een tarp, wat heerlijk eenvoudig!


 Ik wilde graag leren wildkamperen, maar toch vind ik dat nog spannend in mijn eentje. Ik heb toch gebruik gemaakt van eenvoudige campings in de natuur.

In deze periode van avontuur is  mijn creatieve zelf gaan groeien. Ik maak al jaren sieraden, maar ik besef mij dat ik hier meer mee wil doen. Ik wil het professioneler gaan aanpakken. Ik heb eigenlijk altijd makkelijk werk gekregen. Ik zocht iets uit wat mij makkelijk af ging, niet de uitdaging. De talenten die ik heb, zag ik meer als hobby. Ik heb altijd beroepen genegeerd die met mijn passie's te maken hadden, terwijl dit wel de resultaten waren die uit mijn beroepentesten kwamen.  Maar hoe geweldig zou het zijn om van je talent te kunnen leven? Je eigen werk creëren wat helemaal op jouw lijf geschreven is.
Ik ben heilig gaan geloven dat dit mogelijk is voor ons mensen. We gaan een nieuwe tijd in waar de mogelijkheden eindeloos zijn, omdat we beseffen dat we ons eigen leven zelf creëren. Als je niet geloofd in je talent of je passie, dan komt het ook lastig tot stand denk ik. Je kunt dus je eigen droomleven creëren!! Begin met geloven, dat is de eerste stap.

Ik heb een opleiding edelsteen therapie gedaan, maar nooit het idee gehad om daar echt iets mee te doen. Ik geloofde niet echt in mijzelf, dat ik dat kon. Als ik nu kijk naar waar ik als kind/jongedame warm voor liep zijn dat: De natuur, sieraden en edelstenen. Nou ga ik weer de focus leggen op deze drie liefdes van mij. Oja, en schrijven!! Vroegen wilde ik journalist worden, daar ben ik nu al aardig mee bezig. Helaas nog niet betaald, maar dat gaat komen!!
Als kind leek het mij maar niks, volwassen zijn. Je moet 5 dagen werken en iets doen wat je niet leuk vind of matig. Je moet hard werken en genoeg geld verdienen. We dachten in tekorten. Nu ben ik dat tekort denken aan het afleren, onze kijk op de wereld mag helemaal veranderen. Wij zijn hier allemaal om ons licht te laten stralen en onze passie's te mogen leven. Van nature is het leven overvloedig, je mag er alleen op leren vertrouwen.

Teksten als: 'je mag blij zijn met wat je hebt' of 'gooi nooit je oude schoenen weg voor je nieuwe hebt' zijn uitspraken waar we niks meer mee kunnen. Het zijn dooddoeners voor je ontwikkeling. Je mag meer verwachten in het leven!!! Verwacht wonderen te gebeuren!!! Je hebt het recht om straalgelukkig te zijn. Het is alleen wel belangrijk om die weg terug te vinden naar je eigen kern, die is overwoekerd met trauma's en aanname's over het leven. Hoe dichter je bij die kern komt, hoe meer je het gevoel van geluk en liefde kan ervaren. Hoe meer ik bij mijn eigen kern kom, hoe meer ik kan luisteren naar mijn intuitie en de tekens die ik krijg. De hoeveelheid veertjes die ik de afgelopen tijd tegen kwam, wouw! Dan voel ik mij een gezegend mens.

Op een dag had ik er genoeg van, het nomaden bestaan. Ik wilde mijn passie's nieuw leven inblazen en een nieuw leven creëren en daar heb ik een plekje voor nodig. Die ochtend heb ik duidelijk de lucht in gegooid dat ik een fijn thuis wilde, om dit te bekrachtigen heb ik iets gekocht voor mijn nieuwe plekje. Je geloofd het niet: Diezelfde dag kwam het op mijn pad! Mijn werkgever was ergens geweest waar ze een safaritent hadden staan, op de ideale locatie ook nog. "Maar dat is iets voor mij!!!" riep ik meteen. Ik ben er achter aan gegaan, maar het was zo duur! Ik moest nee zeggen, kan het niet betalen. Een week later belde de eigenares weer op, ze vond de helft ook goed! Wouw!! Nog is het boven mijn budget, maar ik heb mij voorgenomen dat ik het makkelijk kan betalen, dat er op andere manieren geld gaat binnenkomen. Dat is creëren.

Ik ben nu heerlijk aan het bijkomen van mijn avontuur in de prachtig ingerichte tent, het is echt een huisje. Een mooie houten vloer, een keuken, stormend water, koelkast, wat een luxe voor mij! Gelukkig is het totaal gemeubileerd, want ik heb natuurlijk geen spullen meer.
Ik ben mij opnieuw aan het verdiepen in de edelstenen, mijn sieraden en in de natuur.  Ik wil graag de energie van bomen verwerken in mijn sieraden. Elke boom straalt iets anders uit en ik ga ontdekken hoe dat voelt. Het grappige is dat ik mij voor meerdere cursusdagen heb opgegeven wat betreft wildplukken en boom energie lezen. Alles wordt afgezegd! Ik zie dat als een teken dat ik er zelf achter mag komen, op mijn unieke manier. Autodidactiek is sowieso op mijn lijf geschreven, dus dat komt wel goed.

Wat ik al geleerd heb over de Eik: Een sterke boom, deze valt niet zomaar om. Wil je meer innerlijke standvastigheid en doorzettingsvermogen? Ga er lekker onder zitten. Ook is deze oude vaderlijke boom een bron van troost, hij heeft alles meegemaakt en voelt met je mee. Ga in dit geval ook lekker onder de eik zitten en laat je troosten.

Voel je je vastzitten en niet in je flow? Ga eens in of bij rietpluimen zitten, vooral als het waait. Deze jongens weten hoe je met de stroom mee kan veren, wie weet kan hun energie iets voor jou doen.

Het is nu een kwestie van stil en ontvankelijk worden voor de wijsheid van de natuur en de edelstenen. Voor iemand zoals ik die snel afgeleid is en af en toe wat ongeduldig, wordt dat weer een leuke leerschool. Maar heel goed voor mij, is het wel denk ik.
Misschien klink ik af en toe in mijn verhalen heel Zen, maar van binnen is er vaak onrust. Een honger naar avontuur, optimaal en gelukkig leven is wat mij drijft. Mijn sterrenbeeld is tweelingen. Ik heb vele uiteenlopende interesses, wil graag alles meemaken en overal bijzijn, maar ook ben ik erg graag alleen. Van een volle agenda raak ik benauwd, een lege agenda vind ik weer saai. Ik begin gelukkig steeds meer de balans te vinden hierin. Ook dit avontuur brengt/bracht mij weer meer in balans en gegrond.
Voor even is dus mijn uiterlijke avontuur stop gezet, het innerlijke avontuur is begonnen. Op deze manier kan ik mijn gave's (die ieder van ons heeft) naar boven laten komen en zinvol werk doen wat precies bij mij past. En misschien bestaat het nog niet, wat ik ga doen. Spannend!!
Het voorjaar hebben ze deze tent weer nodig, maar ik voel nu al het volle vertrouwen dat er dan weer iets op mijn pad komt. Want als je je levenspad durft te bewandelen, word je aan alle kanten geholpen!! Begin met vragen!! En ga ontvangen!

Mijn huisje!!!




Mijn nieuwste sieraad/halsketting gemaakt van Essenhout, zilver, zoetwaterpareltjes en katoen.
De Es heeft als werking, dat hij helpt je hart te openen voor het licht en vrolijkheid. Zo helpt hij je lichtvoetig je levenspad te bewandelen. Parels staan voor zuiverheid, zilver staat voor vrouwelijke energie en is Yin. De knoop die je ziet is een achtknoop of Lemniscaat. Deze staat voor oneindigheid.
Dit hout heb ik gevonden in het Amsterdamse bos, het lag op de grond. Eigenlijk al het hout waar ik mee werk is afvalhout waar niks mee gedaan wordt.

Op www.aniquedewit.blogspot.nl staan al enkele van mijn sieraden, vele gaan nog volgen...