woensdag 12 oktober 2016

Word je droom!!

Hoe bereik je nou je droomleven? Is er wel een droomleven voor mij weggelegd?
Je ziet het bij anderen gebeuren, maar hoe moet jij dit zelf aanpakken?
En wat is een droomleven eigenlijk?
Ik ben mijn droomleven aan het creëren, ik zit nu midden in het proces, dus misschien kan ik je helpen naar aanleiding van mijn verhaal.

Wat is een droomleven eigenlijk? Voor mij is een droomleven, het leven dat je lijd als je onbeperkt mag fantaseren. Wie ben je dan, wat doe je in je dagelijks leven. Denk hierin niet aan geld of onmogelijkheden, maar ga uit van dat alles mogelijk is. Wat heel belangrijk is: kijk naar wat echt bij je past, waar loop jij warm voor. Waar krijg jij een hele grote glimlach van op je gezicht en voel je je bijna verliefd? Kijk ook naar hoe je als kind was, wat vond je leuk om te doen en wat waren je interesses? Wat wilde je later worden, op jouw kinderlijke manier? Was dat misschien: mensen blij maken, de hele dag spelen als ik later groot ben, danser, kunstenmaker, natuurbewoner of wilde je een vogel of elfje worden?
Vroeger had ik stiekem beroepen in gedachte, maar o, dat durfde ik niet te worden. Ik was bang dat ik het niet kon en vooral bang om mezelf te laten zien. Bang voor negatieve reactie's, waardoor ik die beroepen wegmoffelde toen ik echt moest gaan kiezen voor een beroepsopleiding.
Die beroepen waren: kunstenaar, visagist, journalist, actrice, zangeres en iets met de natuur.
Maar nee, ik koos voor ModeHandel!!! Oftewel: Detailhandel! Dit is werkelijk iets wat het verste weg staat van wie ik ben. Goeie keuze he! Ik ging daarheen omdat een leuke vriendin daar ook heen ging. Ik heb nog wel even bij de grafische school gekeken, maar zij vertelde dat ze voornamelijk met computers werkte. Dat viel dus direct af, want daar had ik destijds een hekel aan.
Ik heb toch twee jaar de opleiding gevolgd, we kregen gelukkig ook creatieve vakken. Maar toen het er op aan kwam en wij een bedrijfsplan moesten schrijven, ben ik in alle zekerheid afgehaakt.
Een jaar kwam er niet veel terecht van mij, zakte in passiviteit. Ik deed wel wat werk voor mijn vader, maar dat werd ook steeds minder. Via een beroepentest kwamen de creatieve beroepen en natuurberoepen wel boven, maar toch deed ik daar niks mee.
Pas toen ik een persoonlijke reading kreeg van iemand die gespecialiseerd was in je beroep vinden, kwam ik uit op kinderopvang. Er kwam uit dat ik heel blij werd van de allerkleinsten en dat ik hun goed kon bereiken door mijn inlevingsvermogen in hun wereld. Drie jaar opleiding moest ik volgen, maar deed het op mijn sokken. En inderdaad, ik werd zo blij van de baby's en allerkleinsten in mijn groep waar ik werkte. De puurheid sprak mij zo aan. En je kan zo gek doen als je wilt, ze vinden het geweldig!
Maar toch voelde ik mij niet als een vis in het water in deze werksfeer. Ik kon met veel collega's geen aansluiting vinden (maar heb gelukkig ook hele lieve getroffen) en er was veel hardheid onder elkaar. Na vele werkplekken heb ik besloten te stoppen en bij mijn bijbaan als barista bij Douwe Egberts, meer te gaan werken. Midden in Utrecht, midden in het leven: ik vond het heerlijk! Maar toch was het niet mijn droomleven. Gedwongen moest ik weg, omdat je daar niet vast in dienst wordt genomen. Ik besloot te solliciteren bij een natuurvoedingswinkel en werd meteen aangenomen. Ja, dit lag dichter bij wie ik ben. Maar toch na bijna twee jaar begon er iets te knagen. Ik deed niks met al die creativiteit die er in mij zit. Ik geloofde dat ik iets te geven had aan de wereld, maar het kwam er niet uit. Ik heb een handlezing ondergaan bij een handlijn kundige. Zij leest je handen en verteld je wie je bent en wat je kwaliteiten zijn. Daar ben ik er van doordrongen geraakt dat ik mijzelf niet goed neer durfde te zetten. Er waren wel dromen en ideeën, maar die werden continu afgezwakt omdat ik ergens haperde mijzelf te laten zien. Ook het verhaal van Laura Maaskant heeft mij een grote zet gegeven. Zij nodigt mensen uit om te leven! Google haar maar eens, dan kun je het zelf lezen.
Toen ik daar bovenop nog de ziekte van Lyme bleek te hebben, was de maat vol! LEVEN ZAL IK!!!!! Een oerkracht kwam naar boven en ik zal elke angst aankijken en mij er niet door laten weerhouden te leven!

Ik ben het leven gaan zien als toneelstuk, waarin ik de hoofdrol speel, maar ook het hele stuk bepaal. Ik ben mij bewust geworden dat wij hier niet zijn gekomen om te wachten of bescheiden te zijn, maar om onbevangen ons zelf te mogen zijn en met onze gave's de wereld te doen verrijken. Want de wereld zit op jou te wachten! Jij bent belangrijk voor de wereld, en echt ieder op zijn eigen manier is van levensbelang voor de wereld! Jij mag er helemaal zijn in vol ornaat!

Oké, ik heb via de handlezing begrepen ik mijn gave's in de wereld mag gaan zetten. Die gave's waren onder andere het inspireren van mensen, maar ook het werken met de edelstenen en creativiteit. Ze zag in mijn handen dat ik altijd net een ander pad wilde volgen als de rest. Alles op mijn eigen manier! Dat betekend dat niemand mij kan vertellen wat ik kan worden, dat moet ik dus zelf zien uit te vinden.

Langzaam groeit het idee, dat ik het gewoon moet gaan doen! Leef het leven dat je wilt en stem al je keuzes hier op af. Ik heb bijvoorbeeld altijd wel eens een poosje een soort zwerver willen zijn. De omstandigheden gaven mij deze kans en ik heb toegehapt. Zo heb ik 2 maanden als luxe zwerver geleefd, dit lees je terug in eerdere blogs.
En iets doen met mijn passies! Ik schrijf al een paar jaar op deze blog, dus dat is al een goede weg. Ik wilde hier meer mee doen, mijzelf helemaal laten zien op deze blog. Wellicht kan ik iets betekenen voor iemand via deze weg. Het ontwerpen van sieraden is ook echt mijn passie. Ik weet dat het mijn eigen keuze is om dit tot een succes te maken of niet. Ik durf mijzelf nu neer te zetten als sieraad ontwerper, gewoon omdat ik mij zo voel en ik dat wil.
Vroeger schreef ik altijd bemoedigende teksten. Voor wie? vooral voor mezelf als steun in het leven. Ooit ga ik hier iets mee doen, dacht ik. Nu combineer ik dit met mijn sieraden. De elementen die ik in mijn ontwerpen gebruik, hebben betekenis. Het sieraad krijgt zo een extra betekenis voor de drager en het sieraad wordt zo ook een ondersteuning of belofte. (www.aniquedewit.blogspot.nl)
Het schrijven en het ontwerpen van sieraden ben ik nu op de kaart aan het zetten. Ik voel me daardoor steeds meer de kunstenaar die ik in wezen ben. Een kunstenaar is iemand die zijn kunsten vertoont, laat zien wie hij/zij is. En daar word ik zo intens blij van! Sterker nog: ik ben het al!! Je bent namelijk wat je wilt zijn! Zo zie ik het. Jij bepaald wie je bent en niemand anders. Als jij je kunstenaar, bakker, dromenvanger of ondernemer voelt, dan ben je het. Niemand kan dat voor jou bepalen. Maak het waar voor jezelf!
Kijk voor jou wat er in de weg staat, dat jou weerhoud voor je droomleven te kiezen en ga daar mee aan de slag.
Het leven is niet de realiteit die we zien, het is wat wij zelf er van maken. Wij hebben als mens veel meer mogelijkheden en invloed als dat we denken, wij beperken ons tot de huidige realiteit. En dat is een keuze!
Dat iets nog niet bestaat is omdat het nog niet door iemand is gemanifesteerd. Het bestaat dus niet denken wij. Maar als jij dit manifesteert, bestaat het! Het is dus aan ons!

Uit eigen ervaring merk ik dat wanneer je de eerste spannende stapjes zet op jouw droompad, je als vanzelf mensen en gebeurtenissen op je pad krijgt die jou hierin ondersteunen. Natuurlijk kom je ook genoeg tegen wat je onderuit kan halen, maar ondanks dit: blijf erin geloven! Geloven is alles!
Hoe meer je durft te  kiezen voor jouw droom, hoe meer je dit soort ondersteunende ervaringen krijgt. Op dit moment weet ik soms niet wat me overkomt, zoveel mensen ik ontmoet die mij verder helpen, het neemt toe.

Je kunt met een gerust hart vertrouwen op het leven, want die heeft het het beste met je voor. De engelen staan in colonne klaar om jou te helpen, maar je moet ze wel toestemming geven.
Vraag om hulp en je zult het krijgen, in welke vorm is natuurlijk een verrassing en hoeven we niet altijd te begrijpen.
Het kan zijn in lessen die je op je pad krijgt. Een les kan zijn dat je niet meer uit je evenwicht raakt van wat anderen over je zeggen. Je krijgt dan kansen om dit te leren, dat kan  zijn in de vorm van mensen die jou proberen uit je evenwicht te brengen.
Eigenlijk kun je die mensen zien als een hulp om dit te leren. Zonder hen kan je de les gewoonweg niet eigen maken. Het is dan wel belangrijk om die les een keer aan te pakken, zo kom je weer dichter bij jezelf en dichter bij je droomleven. Als je vervelende situaties of kanten in jezelf vermijd, dan zou het een zwaar en moeilijk proces kunnen worden.
En als je de les niet meteen leert, big deal! Wie weet dat je nog even moet groeien totdat je het wel kunt. Later lukt het misschien wel. Vergeef jezelf als je het nog niet kunt, we zijn hier immers om te leren.
Wees lief en mild voor jezelf. Als je ergens nog niet aan toe bent, dan is dat zo en is dat ook goed.
Voel wat voor jou goed is, dat kan een ander niet bepalen.

Kortom: ik geloof dat wij allen het geboorterecht hebben om te stralen op onze eigen unieke manier. Ik geloof dat dit ook voor ons allen is weggelegd. Aan ons de keuze hoe we hier mee om gaan.

Ik wens je heel veel succes toe in het leven van jouw droom!

Liefs van Anique


Geitje vindt mij goed zoals ik ben!

woensdag 5 oktober 2016

Verwacht Wonderen!!!

Zo'n twee maanden heb ik als een nomade geleefd. Met mijn auto vol bezittingen (en 2 doosjes bij mijn moeder gestald), heb ik een vrije val gemaakt door mijn vaste pipowoonwagenplekje op te geven en gewoon alles te verkopen. Zo min mogelijk spullen, dat was mijn motto. Hoe voelt het om met zo weinig spullen te leven en van plek naar plek te gaan? Hoe voelt het om opnieuw te beginnen?
Ik kan je vertellen: Wat een bevrijding!! Ik heb mijzelf en het leven uitgedaagd! Ik heb mezelf opnieuw uitgevonden en leren kennen. In dit proces ben ik steviger in mijzelf komen te zitten. Ik had werkelijk tijd om te reflecteren en zag dit avontuur ook vooral als een spirituele weg. Ik heb gemerkt dat ik veel vertrouwen in het leven heb opgebouwd, daar kon ik nu de vruchten van plukken in dit avontuur.
Ik heb vooral geleerd om dingen die boven kwamen bij mij, volledig te accepteren. Ik merk dat als ik dat toepas, dat je het kunt loslaten. Volledig voelen en accepteren wat er is, is voor mij een sleutel naar vrijheid. Dus als je verdrietig bent: Ben verdrietig! Als je je down voelt, voel het! We zijn geneigd om ons proberen beter te voelen door uit het sombere gevoel te stappen. Duik er in en ga op zoek naar waarom je dit gevoel hebt. Je somber voelen of depressief, ik vind toch dat daar een taboe op heerst. Het mag bijna niet in onze maatschappij, want je hebt het zo goed! Maar als het niet mag, gaat het een eigen leven leiden en wordt het steeds erger. Je somberheid erkennen is begin van een verandering.

Vooraf had ik geen enkel idee hoelang dit dakloze bestaan zou gaan duren. Het enige wat ik wist is dat ik even al het oude wilde loslaten. Ik heb in totaal op drie huizen gepast: eentje in Epe en twee in Amsterdam. Heerlijk om even in een andere omgeving te zijn. Vooral Amsterdam vond ik heel fijn en inspirerend. De creatieve 'Ik' kon daar haar hart aan ophalen. Daar voelde ik mij op en top wereldburger. Ik heb ook zulke lieve dieren om mij heen mogen hebben, die mij veel liefde gaven. .
Naast het oppassen heb ik heel veel gekampeerd. Gewoon onder een tarp, wat heerlijk eenvoudig!


 Ik wilde graag leren wildkamperen, maar toch vind ik dat nog spannend in mijn eentje. Ik heb toch gebruik gemaakt van eenvoudige campings in de natuur.

In deze periode van avontuur is  mijn creatieve zelf gaan groeien. Ik maak al jaren sieraden, maar ik besef mij dat ik hier meer mee wil doen. Ik wil het professioneler gaan aanpakken. Ik heb eigenlijk altijd makkelijk werk gekregen. Ik zocht iets uit wat mij makkelijk af ging, niet de uitdaging. De talenten die ik heb, zag ik meer als hobby. Ik heb altijd beroepen genegeerd die met mijn passie's te maken hadden, terwijl dit wel de resultaten waren die uit mijn beroepentesten kwamen.  Maar hoe geweldig zou het zijn om van je talent te kunnen leven? Je eigen werk creëren wat helemaal op jouw lijf geschreven is.
Ik ben heilig gaan geloven dat dit mogelijk is voor ons mensen. We gaan een nieuwe tijd in waar de mogelijkheden eindeloos zijn, omdat we beseffen dat we ons eigen leven zelf creëren. Als je niet geloofd in je talent of je passie, dan komt het ook lastig tot stand denk ik. Je kunt dus je eigen droomleven creëren!! Begin met geloven, dat is de eerste stap.

Ik heb een opleiding edelsteen therapie gedaan, maar nooit het idee gehad om daar echt iets mee te doen. Ik geloofde niet echt in mijzelf, dat ik dat kon. Als ik nu kijk naar waar ik als kind/jongedame warm voor liep zijn dat: De natuur, sieraden en edelstenen. Nou ga ik weer de focus leggen op deze drie liefdes van mij. Oja, en schrijven!! Vroegen wilde ik journalist worden, daar ben ik nu al aardig mee bezig. Helaas nog niet betaald, maar dat gaat komen!!
Als kind leek het mij maar niks, volwassen zijn. Je moet 5 dagen werken en iets doen wat je niet leuk vind of matig. Je moet hard werken en genoeg geld verdienen. We dachten in tekorten. Nu ben ik dat tekort denken aan het afleren, onze kijk op de wereld mag helemaal veranderen. Wij zijn hier allemaal om ons licht te laten stralen en onze passie's te mogen leven. Van nature is het leven overvloedig, je mag er alleen op leren vertrouwen.

Teksten als: 'je mag blij zijn met wat je hebt' of 'gooi nooit je oude schoenen weg voor je nieuwe hebt' zijn uitspraken waar we niks meer mee kunnen. Het zijn dooddoeners voor je ontwikkeling. Je mag meer verwachten in het leven!!! Verwacht wonderen te gebeuren!!! Je hebt het recht om straalgelukkig te zijn. Het is alleen wel belangrijk om die weg terug te vinden naar je eigen kern, die is overwoekerd met trauma's en aanname's over het leven. Hoe dichter je bij die kern komt, hoe meer je het gevoel van geluk en liefde kan ervaren. Hoe meer ik bij mijn eigen kern kom, hoe meer ik kan luisteren naar mijn intuitie en de tekens die ik krijg. De hoeveelheid veertjes die ik de afgelopen tijd tegen kwam, wouw! Dan voel ik mij een gezegend mens.

Op een dag had ik er genoeg van, het nomaden bestaan. Ik wilde mijn passie's nieuw leven inblazen en een nieuw leven creëren en daar heb ik een plekje voor nodig. Die ochtend heb ik duidelijk de lucht in gegooid dat ik een fijn thuis wilde, om dit te bekrachtigen heb ik iets gekocht voor mijn nieuwe plekje. Je geloofd het niet: Diezelfde dag kwam het op mijn pad! Mijn werkgever was ergens geweest waar ze een safaritent hadden staan, op de ideale locatie ook nog. "Maar dat is iets voor mij!!!" riep ik meteen. Ik ben er achter aan gegaan, maar het was zo duur! Ik moest nee zeggen, kan het niet betalen. Een week later belde de eigenares weer op, ze vond de helft ook goed! Wouw!! Nog is het boven mijn budget, maar ik heb mij voorgenomen dat ik het makkelijk kan betalen, dat er op andere manieren geld gaat binnenkomen. Dat is creëren.

Ik ben nu heerlijk aan het bijkomen van mijn avontuur in de prachtig ingerichte tent, het is echt een huisje. Een mooie houten vloer, een keuken, stormend water, koelkast, wat een luxe voor mij! Gelukkig is het totaal gemeubileerd, want ik heb natuurlijk geen spullen meer.
Ik ben mij opnieuw aan het verdiepen in de edelstenen, mijn sieraden en in de natuur.  Ik wil graag de energie van bomen verwerken in mijn sieraden. Elke boom straalt iets anders uit en ik ga ontdekken hoe dat voelt. Het grappige is dat ik mij voor meerdere cursusdagen heb opgegeven wat betreft wildplukken en boom energie lezen. Alles wordt afgezegd! Ik zie dat als een teken dat ik er zelf achter mag komen, op mijn unieke manier. Autodidactiek is sowieso op mijn lijf geschreven, dus dat komt wel goed.

Wat ik al geleerd heb over de Eik: Een sterke boom, deze valt niet zomaar om. Wil je meer innerlijke standvastigheid en doorzettingsvermogen? Ga er lekker onder zitten. Ook is deze oude vaderlijke boom een bron van troost, hij heeft alles meegemaakt en voelt met je mee. Ga in dit geval ook lekker onder de eik zitten en laat je troosten.

Voel je je vastzitten en niet in je flow? Ga eens in of bij rietpluimen zitten, vooral als het waait. Deze jongens weten hoe je met de stroom mee kan veren, wie weet kan hun energie iets voor jou doen.

Het is nu een kwestie van stil en ontvankelijk worden voor de wijsheid van de natuur en de edelstenen. Voor iemand zoals ik die snel afgeleid is en af en toe wat ongeduldig, wordt dat weer een leuke leerschool. Maar heel goed voor mij, is het wel denk ik.
Misschien klink ik af en toe in mijn verhalen heel Zen, maar van binnen is er vaak onrust. Een honger naar avontuur, optimaal en gelukkig leven is wat mij drijft. Mijn sterrenbeeld is tweelingen. Ik heb vele uiteenlopende interesses, wil graag alles meemaken en overal bijzijn, maar ook ben ik erg graag alleen. Van een volle agenda raak ik benauwd, een lege agenda vind ik weer saai. Ik begin gelukkig steeds meer de balans te vinden hierin. Ook dit avontuur brengt/bracht mij weer meer in balans en gegrond.
Voor even is dus mijn uiterlijke avontuur stop gezet, het innerlijke avontuur is begonnen. Op deze manier kan ik mijn gave's (die ieder van ons heeft) naar boven laten komen en zinvol werk doen wat precies bij mij past. En misschien bestaat het nog niet, wat ik ga doen. Spannend!!
Het voorjaar hebben ze deze tent weer nodig, maar ik voel nu al het volle vertrouwen dat er dan weer iets op mijn pad komt. Want als je je levenspad durft te bewandelen, word je aan alle kanten geholpen!! Begin met vragen!! En ga ontvangen!

Mijn huisje!!!




Mijn nieuwste sieraad/halsketting gemaakt van Essenhout, zilver, zoetwaterpareltjes en katoen.
De Es heeft als werking, dat hij helpt je hart te openen voor het licht en vrolijkheid. Zo helpt hij je lichtvoetig je levenspad te bewandelen. Parels staan voor zuiverheid, zilver staat voor vrouwelijke energie en is Yin. De knoop die je ziet is een achtknoop of Lemniscaat. Deze staat voor oneindigheid.
Dit hout heb ik gevonden in het Amsterdamse bos, het lag op de grond. Eigenlijk al het hout waar ik mee werk is afvalhout waar niks mee gedaan wordt.

Op www.aniquedewit.blogspot.nl staan al enkele van mijn sieraden, vele gaan nog volgen...

woensdag 17 augustus 2016

Marloes Elbertse leeft in een tipi!

Met mijn nieuwe/oude autootje, die nu mijn metgezel is in mijn avontuur rijd ik langs de prachtige uiterwaarden van de Lek over de dijk naar Marloes Elbertse (25 jaar). Ik wilde graag iemand ontmoeten die in een Tipi woont en via een vriendin kwam ik bij Marloes terecht. 

Ik zie haar tipi al staan wanneer ik aan kom rijden. Hij is goed te zien en staat op familie terrein (een boeren erf). Momenteel woont haar oom in het huis, maar niet voor lang meer. De grond is onteigend, dus ook Marloes moet op zoek gaan naar een ander plekje om te wonen. Vanaf haar kindertijd komt ze al op dit erf, dus een zeer vertrouwd terrein voor haar. Voor haar wordt het dus niet alleen maar een verhuizing, maar een afscheidsproces van haar familiegrond. 

Ik parkeer op het terrein en zie meteen iets wat ik leuk vind! Een pipowagen net als waar ik zelf in gewoond heb, maar dan vele malen mooier. Deze heeft openslaande ramen die tot de grond reiken. 
Ik zoek uit hoe ik bij de tipi kan komen en loop naar een hek. Ik zie Marloes en zwaai naar haar, zij komt mij ophalen met haar hondje pippi en twee andere honden van familieleden. Ik klim over het hek en we lopen gezamenlijk over het weilandje naar de tipi. Marloes heeft een stok bij zich voor de zekerheid want er loopt naast de koeien ook een stier rond. Hij is erg lief, maar je weet het maar nooit. Als we haar erfje oplopen zie ik links een vrij grote moestuin, wouw! Rechts zie ik de tipi staan. Elke keer als ik een tipi zie, voel ik een eerbied. Het heeft voor mij een majestueuze uitstraling, niet zomaar een tent.
Binnen liggen allemaal blauw kleurige schapenvachtjes op de grond, wat uitnodigt om lekker te gaan zitten. Langs de wanden van de tipi heeft ze haar spulletjes staan en in het midden is de vuurplaats, een open vuur! Ze ervaart een verschil tussen het open vuur of een dichte kachel. Het vuur doet iets met je, het leeft en wil je iets vertellen. Het vuur heeft iets magisch. Het is hoe mensen ontelbare jaren geleefd hebben, met open vuur. 
We gaan lekker zitten op de schapenvachtjes en drinken thee, onderwijl lopen de hondjes gezellig in en uit. Zo wordt ook het verschil tussen binnen en buiten kleiner en het voelt heel natuurlijk. Ik vind het ook erg fijn om op de grond te zitten. De beperkte ruimte ook nog opvullen met meubels, is hier niet handig. Zo zonder meubels is het ruimtelijker en overzichtelijk, maar zeker niet minder knus. Ik zie verder twee matrassen op elkaar liggen waar ze slaapt. De eenvoud spreekt mij enorm aan, meer heb je niet nodig. 
Ik zie geen kookplek, ze kookt in de keuken van het huis waar ze ook douchen kan. 
Elektra is er niet in de tipi, ze verlicht haar stek met kaarsen en een olielamp. Maar natuurlijk geeft het open vuur ook licht op de koudere avonden. Als ik naar boven kijk zie ik de lucht, wat is dat toch fijn aan een tipi, er is doorstroming. 

Marloes heeft aan de kunstacademie gestudeerd. Ze is kunstenaar en maakt prachtige objecten en tekeningen. Op haar website: www.marloeselbertse.weebly.com kun je zien hoe veelzijdig ze is. Op dit moment is ze bezig om een gebouw voor zzp'ers in te richten met haar kunst. Ook houd ze zich bezig met het vertellen van verhalen, dit doet ze een aantal malen per jaar in het openluchtmuseum in Arnhem. Ze is organisator bij playcommunity.nl. Zij organiseren workshops, dansfeesten, (dans)meditaties en festivals voor jong bewust Nederland: 20'ers en 30'ers die willen voelen dat ze leven. Zonder Alcohol of drugs! Je wordt hier uitgenodigd om buiten je comfortzone te treden om zo jezelf beter te leren kennen. Hiernaast werkt ze parttime als spelbegeleider bij een evenementen bedrijf, waar veelal bedrijfsuitjes worden verzorgd. Een ontzettend ondernemende vrouw zo te merken! 

Toen ze nog op kamers woonde was ze wel eens aan het filosoferen met huisgenoten hoe te gek het zou zijn als je je eigen huisje zou bouwen. Zo'n twee jaar geleden heeft Marloes een poosje op Ameland gezeten op een camping om nader tot zichzelf te komen en ze behoefte had om alleen te zijn. Ze besloot dat ze 'wat anderen van haar zouden denken' aan de wilgen wilde hangen en precies te gaan doen wat ze zou willen. Dansen en zingen op het strand, maar ook voelde ze de behoefte hier op de camping een huisje te maken. Gewoon met takken uit het bos een mini tipi maken, ze trok zich niks aan van de mede kampeerders en is gewoon haar gang gegaan. En zo kwam haar mini tipi tot stand. 
Later in een diepe meditatie zag ze zichzelf in een tipi naast een moestuin wonen. 
Via een bijzondere weg is ze aan haar tipi gekomen. 
Ze heeft haar wens de lucht in gestuurd, met het volle vertrouwen dat het naar haar toe zou komen. Ze maakte haar wens ook in haar omgeving bekend. En de tipi kwam naar haar toe. Via iemand die ze kende van woongemeenschap de Hobbitstee (www.dehobbitstee.org), kon ze de oude tipi die op de woongemeenschap stond lenen. 
Later mocht ze hem zelfs houden, omdat ze zelf geen betere invulling voor de tipi hadden. 
Zo bijzonder kan het leven zijn, en Marloes heeft dit aan den lijve ondervonden. Er ligt van alles voor ons klaar!
Vorig voorjaar heeft Marloes de tipi opgezet op haar familiegrond. En de moestuin kwam ernaast, zoals ze had gezien in de meditatie. 
Toch heeft ze afgelopen winter doorgebracht in een geleende Yurt, want wonen in een tipi in de winter vindt ze toch niet een aanrader. Het is moeilijk het echt warm te krijgen in de winter. 

De Yurt voelt werkelijk als een andere energie om in te wonen. Het voelt aardser, meer naar binnen gekeerd. Als een grot waar je je helemaal in kan terugtrekken. In een tipi voelt het veel meer verbonden met buiten en met boven, aangezien de bovenkant open is. Ze voelt zich erg gedragen in de tipi en één met de elementen. Dat naar binnen keren heeft Marloes deze winter gedaan in de Yurt. Ze kon zich zo goed focussen en heeft prachtige werken gemaakt in deze periode. 
Dit voorjaar heeft ze de Yurt weer teruggegeven en zette ze haar tipi weer op, ook die past op dit moment weer bij haar. Het opzet proces is te zien bij NPO.nl in het programma 'Nederland verhuist', van woensdag 6 Juli. 

De tipi heeft haar veel gebracht. De vorm van de tipi doet iets met je, er gebeurd wat. De taps toelopende vorm, de open bovenkant, het open vuur, het heeft iets magisch. Je voelt je gedragen in deze ruimte. 
Die ruimte nodigt uit om haar drum te bespelen en te zingen, en in zichzelf te duiken.
Ik kan mijzelf zo voorstellen dat alles wat er in je zit er in deze ruimte uitkomt, je wordt uitgenodigd om jezelf aan te kijken. Als ik Marloes hoor praten is dat ook iets wat ze echt doet. Ze is er de afgelopen tijd bewust mee bezig geweest om zichzelf over alles wat ze doet te bevragen: Waarom doe ik dit of dat en waar komt dit vandaan, kortom: zichzelf de spiegel voorhouden.
Marloes komt op mij over als iemand die het leven met beide handen aanpakt, die zichzelf niet schuwt tegen te komen en zo zichzelf ontwikkelen mag tot een vrij mens. 
Ze is zich bewust van wat er om haar heen gebeurd, wat de natuur en de dieren haar te zeggen hebben. Zo maakt ze mij attent op de roofvogel die in haar zicht kwam zitten."Dit is een mooi voorteken", zegt Marloes. "Er zijn continu tekenen voor ons in de wereld". Deze vogel geeft Marloes het teken van moed en vertrouwen. Ze staat nu op het punt om ontworteld te worden van haar fijne plek. Een totaal onbekende toekomst staat haar te wachten. Ze is er zich bewust van dat ze hierin een open visie wilt houden. Ze wil voelen waar ze heen mag gaan en niet allerlei voorwaarden willen scheppen voor haar nieuwe plek, dan ben je nog niet vrij. Misschien moet ze van alles loslaten, maar dat is dan maar zo. Waar een deur dichtgaat, gaat zeker een nieuwe deur open, aldus Marloes. 
Dat kan dus betekenen dat ze misschien ver weg van haar vrienden en haar huidige werkomgeving gaat wonen en opnieuw haar bestaan gaat opbouwen. Veel van haar vrienden willen ook in de natuur wonen en zelfvoorzienend leven. Wie weet komen ze haar wel een keer achterna, mocht ze de provincie Utrecht gaan verlaten. 

Na ons gesprek brengt Marloes mij weer met stok en honden terug naar het hek. Geïnspireerd door dit gesprek vertrek ik. Ook ik merk dat ik voorwaarden stel aan mijn nieuwe woonplek voor de toekomst, die moet ook in de buurt van Utrecht zijn. Misschien moet ik deze beperking ook loslaten, want wie weet ligt ook mijn toekomst wel heel ergens anders....












woensdag 10 augustus 2016

Drie weken zonder vaste plek!

Het is nu drie weken dat ik geen vaste woonplek meer heb, mijn pipowagen heb ik verkocht en ik ben aan mijn nieuwe avontuur begonnen: Het vrije leven!
En daarmee bedoel ik uiterlijk vrij zijn om te gaan en staan waar je wilt en je impulsen te volgen.
Uiteindelijk gaat het om innerlijke vrijheid, want alleen dan ben je echt vrij.
Voor mij is dit avontuur naar mijn idee, een manier om innerlijk vrij te worden. Niet dat dit de enige weg is, maar voor mij is dit nu mijn  aangewezen pad. Ik heb innerlijk gevoeld dat ik deze stap wilde zetten.
Voor ons mensen is het doorgaans gewoon om iedere stap die we zetten in ons leven te onderbouwen en we willen graag ergens naar toe werken. We hebben een vast beeld geschapen van waar we heen willen. Ook merk ik zelf dat ik altijd met de volgende stap bezig ben, dus: wat komt hierna.
Het is voor ons een manier om ons staande te houden in het leven denk ik. In het verleden heb ik gemerkt dat mensen om mij  heen precies wilden weten waar ik heen wilde gaan, dus je moet een goed plan hebben om te vertellen. Ook voor jezelf wil je precies weten waar je aan toe bent en daar is precies dat plan voor: Om veiligheid in te bouwen! Om jezelf ergens aan vast te kunnen houden.
Maar waar is het avontuur en de vrijheid dan? Vrijheid kun je niet vasthouden.
Alles wat waarde heeft kun je niet vasthouden, want dan verschrompeld het. Het gaat dood, dus het omgekeerde van wat je wilt gebeurd.

Ik merk nu heel duidelijk die mechanismes van houvast zoeken in dit avontuur.
Na mij week oppassen in een huis in Amsterdam, zat ik op een camping in mijn tent.
Ik dacht: Oké, what's next. Ik voelde mij een stuk minder euforisch als toen ik dit avontuur had bedacht. Ik dacht: Wow, ik ben 33 jaar, singel en woon in deze half open tent. Great Job!!!
Maar toen dacht ik: Hebbes!! Dit is een mechanisme! Op dat moment voldeed mijn avontuur niet aan mijn droombeeld, ik had er een waardeoordeel aan vastgemaakt dat dit niet is wat ik zoek. Ik voelde me daardoor een beetje zielig en alleen. Maar doordat ik mij er bewust van werd, was ik bij machte om deze gedachte om te keren. Ik ben zelf degene die het waardeoordeel geeft, dus ik kan hem ook intrekken.
Ik ben zoals je dat noemt: mijzelf mindfullness gaan opstellen. Het was alsof ik met nieuwe ogen naar de hele situatie keek en ineens kon ik er om lachen en denken: Ja! Maar dit is het avontuur die je zoekt! Het avontuur van zelfontdekking! Dat is eigenlijk waar het hele leven om draait.
Oja, dacht ik: Toch wel goed bezig Anique!! Ik besloot een pannetje in de regen te zetten en heb mij gewassen met dit regenwater. Het komt uit de lucht en het voelt voor mij als helend water, wat anders is dit als ons leidingwater! Wat moet dat gezond zijn, om gefilterd regenwater te drinken. Dat gaat op mijn lijstje voor als ik mij weer ergens ga settelen.
En ik voelde mij meteen een stuk beter, fijn! En ook dat is er weer eentje: Ik voel me goed, dus ik voel comfort. Ook een illusie. Want ook al voel je je goed of niet goed of een mislukkeling: het is er en het is prima, het is wat leven is. Wij hebben zelf het label er aan geplakt dat je je goed moet voelen, anders is er iets mis. Maar ook deze waardeloze gevoelens over jezelf hebben een bijdrage aan jouw weg, want je mag het onderzoeken, je mag er in duiken. Het brengt je dichter bij jezelf mits je het niet steeds wegduwt (ben ik soms, oké vaak goed in).
Ook wordt ik er mij meer van bewust dat je zelf situaties creëerd. Ik heb onlangs een refurbisched Iphone gekocht. Ik wil foto's en filmpjes voor mijn blog maken en internet onderweg hebben tijdens mijn reis. Maar eigenlijk hou ik helemaal niet van dat soort dingen en heb ik weerzin tegen elektrische apparaten. Ik had ook weerzin tegen die Iphone, die wilde ook van alles van mij weten: hoe mijn moeder heette en waar mijn ouders elkaar ontmoet hebben ofzo. Ik moest een appel-account aanmaken, wachtwoorden invoeren. Pff, dit is echt niks voor mij, dacht ik. Ook voelde ik de mega straling er vanaf komen en kan ik heb nauwelijks tegen mijn oor of in mijn hand houden. Ik wilde het liefst terug naar mijn simpele Nokia zonder toeters en bellen.
Toen ik hem op een camping wilde opladen, ontplofte een gedeelte van de oplader.
Ik besefte mij meteen dat ik dit zelf heb gecreëerd, echt zo voelt het. Voor mijn avontuur is deze telefoon werkelijk een instrument en ik besloot dat ik het ding mocht omarmen, ook al past hij zogenaamd niet bij mij. Als ik dat niet doe zit de kans er dik in dat het apparaat stuk gaat. Ik heb dit in een ver verleden ook eens met een auto gehad. Ik wilde er van af, maar het kwam toen niet in mij op om hem te verkopen. En voila, hij ging stuk. Zo stuk dat hij naar de sloop moest. Dat is ook niet echt duurzaam he?

Nu pas ik op een huis in Epe. Er zijn veel dieren: vissen, een schildpad, hamsters, konijnen en vier geweldig lieve poezen.
De eerste week voelde ik mij on top of the world! Maar nu het einde er bijna aankomt en ik het verder open heb gelaten voel ik de mechanismes weer toeslaan.
Ik begin weer een houvast te zoeken. Ik ben al weer aan het dromen van een nieuwe woonplek.
Dit keer een huis nota bene!!! Een huis! Dat komt toch niet in mijn vocabulaire voor?
Maar dan denk ik aan een leuk anti-kraak boerderijtje met een tuin in de buurt van de IJssel, want ik vind het zo mooi daar. Maar uit ervaring weet ik dat dat meestal spookhuizen/bouwvallen zijn.
Toch heb ik hem al helemaal ingericht in gedachte. Ook heb ik nesteldrang merk ik. Ik ben 33 en mijn klok tikt door, ik zou heel graag moeder willen worden. Dat strookt ook nu niet zo met mijn avontuur.
Ik besef mij dat ik met al deze gedachtes weer een houvast zoek, maar ik wil leren zonder houvast te kunnen.
Ik wil de houvast puur uit mijzelf kunnen halen en het niet in omstandigheden zoeken, dat maakt je niet vrij. Ik wil het eerst nog meer oefenen, dat loslaten. Mijn kale zelf ontmoeten. En mijn gevoel zegt dat ik dan nog eventjes niks hoef vast te leggen. "Ga het maar aan, want je bent hoe dan ook altijd veilig"zeg ik dan tegen mijzelf. Een leven dat duidelijke kaders heeft, is niet veiliger of meer geborgen dan wat ik nu aan het doen ben. Je leven kan namelijk elk moment een wending nemen, vast en veilig huis of niet. Nogmaals, je kunt niks vasthouden. Veiligheid is een illusie, je bent zo veilig als dat je je wilt voelen. Werkelijke veiligheid kun je enkel en alleen in jezelf vinden.

Graag wil ik vermelden dat deze tekst puur een uiting is van mijn eigen inzichten, dus dit zegt niks over anderen of hoe het is. Ieder zijn eigen weg met zijn eigen waarheden. Goeie reis allemaal!
Liefs Anique



Mensen vroegen of ik een foto van mij wilde plaatsen. Ik heb geprobeerd het op mijn site te zetten, maar niet gelukt, dus hier een foto van mij.






woensdag 20 juli 2016

Mijn 1e week als thuisloze/wereldburger :)

Mijn pipowagen heeft een nieuwe eigenaar gekregen. Een paar dagen geleden heb ik hem leeggemaakt. Ik heb meubeltjes laten staan en wat meubeltjes plus een hand naaimachine weggegeven. Ik heb gewoon geen energie op dit moment om het te verkopen op marktplaats. En de mensen waren er erg blij mee, heel fijn.
Het leegruimen voelde goed, er was geen verdriet of moeilijkheid.
Ik heb een ritueel gedaan van afscheid in mijn wagentje. Ik heb hem bedankt voor de fijne en geborgen tijd en wens dat de nieuwe eigenaar er veel plezier in gaat hebben.
Er gaat niemand meer in wonen, mijn buurman gaat er zijn kantoor in maken.
Eerst zou mijn buurvrouw hem kopen, maar besloot zelf toch ook een reizend bestaan te gaan leven.

In mijn tuin staat nu nog een bult spullen met een zeil er over heen. Dit wacht nog om uit gezocht te worden. Erg veel is het niet, maar het gaat niet in mijn auto passen. Dus weer meer weg doen, want ik wil mijn moeder niet met al mijn spullen belasten.
Het voelt ook goed om veel weg te doen en zo blanco mogelijk te beginnen aan mijn nieuwe leven. Ik voel mij als een slang die zijn oude huid achterlaat. Een nieuw mens en het is voor mij goed om het oude los te laten.  En als je bedenkt dat dit zonde is: Een ander heeft er weer plezier van en je steunt meestal een goed doel bij de kringloop. En als ik een opslag zou huren, zou ik voor dit bedrag 2 of 3 keer al mijn spullen opnieuw kunnen kopen. Dus ik bespaar er nog geld mee ook: Toppie!!!

Op dit moment zit ik even een weekje in Amsterdam waar ik op een huis pas. Even een time-out om bij te komen van mijn beslissing en alles wat hier bij komt kijken. Alle moeheid komt er uit.
Het is goed, ik hou mij rustig zodat het nieuwe kan integreren in mijzelf. Ik verwen mijzelf met lekker zelfgemaakt eten en leuke terrasjes. Jezelf verwennen is belangrijk!
Hier in Amsterdam heb ik twee rokjes en drie topjes. Ik vind dat wel heel fijn en overzichtelijk, dus die gedachte neem ik mee in het kleding uitzoek moment straks.

Oke, Amsterdam nu! Af en toe bedenk ik mij hier ineens: ik ben vrij!! Ik heb geen ballast meer die mij op een plek vasthoud. Ik ben wereldburger!! Yes!!
Ik geniet met volle teugen van deze heerlijke stad en vooral van het fietsen: 's morgens met zijn allen in colonne naar het werk, echt gezellig! Ik geniet van het park, de terrasjes en alle nieuwe plekjes die ik ontdek. Ooit was dit mijn thuis, nu ben ik blij dat ik er een week ben, maar ook blij dat ik hier niet permanent meer woon. Ik geniet er gewoon eventjes van, net als ik straks ga genieten van heel veel andere leuke plekjes in Nederland. Ik heb een auto en veel vrije tijd, dus waar ik heen wil ga ik heen.
En ik moet jullie zeggen dat het zo heerlijk is om in het gevoel van overgave te leven. Wat een ontspanning geeft dat en een levensvreugde. Overgave is van cruciaal belang in het leven dat ik nu leid. En sowieso is dat een levenshouding die voor ons allen heilzaam is naar mijn idee.
Onze levens en wereldbeeld is nu duidelijk in verandering. Onze oude houding om vanuit het hoofd ons leven te besturen voldoet niet meer, dat merken vele van ons. Alleen ons hart weet wat ons werkelijk vervulling geeft.
Het is een hele spannende aangelegenheid voor mensen om hun hart te volgen. Het hoofd bedenkt allerlei redenen om het niet te doen en alle angsten slaan nu toe die er in je lichaam verstopt zaten. Of je gunt het jezelf niet genoeg, waardoor je het niet doet.
Als wij naar een nieuwe wereld willen is ons hart volgen toch een werkelijke noodzaak, anders krijgen we het niet gedaan. Want de nieuwe wereld creëren wij zelf en niemand anders! Met vertrouwen en overgave kunnen we onze nieuwe wereld creëren.
En laten we ons niet uit ons evenwicht brengen door alle heftige dingen die momenteel in de wereld gebeuren. Dit hoort bij het proces en het is aan ons om onszelf te genezen van onze oude wonden en vrede krijgen met onszelf en in ons zelf. Ook al onze vervelende kanten in ons zelf liefhebben hoort daar bij, jezelf totaal accepteren hoe je nu bent. Ik geloof dat dit de enige weg is naar vrede op aarde. Vrede in onszelf en liefde voor onszelf, is vrede en liefde in de wereld.
Laten we er voor gaan!!

zondag 3 juli 2016

Ik maak een vrije val!

Lieve mensen!

Ik ga een vrije val maken. Dat betekend dat ik mijn fijne plekje en mijn pipowagentje in de natuur hier ga verlaten en voor een totaal onbekende toekomst kies.

Hoe kom ik tot deze beslissing: Al jaren ben ik verrukt van het idee een zwervend bestaan te leiden. Maar er zitten heel veel haken en ogen aan. Geen thuis hebben, dat is niet niks. Je huis voelt als je veilige haven waar je altijd naar terug kunt keren. Je huis geeft stabiliteit en veiligheid, een basis. Maar is dat werkelijk waar? Is het misschien mogelijk om je veiligheid en stabiliteit puur uit je zelf te halen, waar door een vaste plek niet persee noodzakelijk is? Kun je zo veel vertrouwen in het leven en in jezelf hebben dat je dit aan kunt? Ik heb het idee dat ik het nu aankan. Dat ga ik dus uitzoeken.

Een paar weken geleden begon het bij mij weer te kriebelen, om mijn leven wederom om te gooien.
Verschillende redenen hebben mij het besluit doen nemen. Het bleek dat ik op deze plek last heb van aardstraling, dat haalde mijn systeem onderuit. Het verschil was te merken op mijn oude en op mijn nieuwe plek, ik werd ineens erg moe, werd ook moe wakker en voelde mij flink gestrest, terwijl ik eigenlijk geen stress had. Ik kwam er achter dat ik van alles mankeerde via bioresonatie therapie. Ik ging daar heen voor een check-up, maar ging naar huis met een hele waslijst en een hele boel druppels en supplementen. Het borrelia virus (Lyme) was flink aan het huishouden in mijn lichaam, daarnaast speelde pfeiffer nog steeds een rol, ondanks dat ik hier lang geleden last van had. Mijn vitamines en mineralen: alles tekort. Die tekorten en stress en moeheid kan een gevold zijn van aardstraling.
Na deze diagnose kwam er een enorme oerkracht in mij naar boven: Maar dan ga ik leven ook!!! Potverdorie, ik ga gewoon doen wat ik wil! Veiligheid? Mijn reet!! (sorry, zou ik normaal niet zeggen). Veiligheid houd je soms zo tegen in te doen wat je wilt, maar in andere gevallen is het weer heel heilzaam. Ik zag mezelf in een auto met al mijn spullen door Nederland rijden en mooie/inspirerende plekken bezoeken voor deze blog. Kamperen, op huizen passen en kijken wat er zich aandient. Dus ik en mijn auto, that's it! Geen huisje meer. Wow, het voelde zo goed! Dit ga ik doen.

Maar een paar dagen verder was het plan alweer gesmoord. Zo'n mooi plekje hier en fijne buren. Die auto stootte mij ook tegen de borst (ga ik nu ook meedoen aan het leegpompen en vervuilen van moeder aarde?). Anderzijds, als jouw plan of leven echt een auto nodig heeft, dan denk ik ook wel weer dat dat prima is. Ik dacht ook: Ik ga het gewoon aan met die aardstraling, ik heb genoeg opleiding gehad om deze aardstraal energetisch te neutraliseren. Moet ik nou gewoon eens 'niet weggaan' en het aangaan dacht ik? En zo heb ik de aardstraal geneutraliseerd, wat ik direct kon merken. Maar op een of andere manier werd ik toch weer moe en futloos en voelde ik mij net een bejaarde.
Ik begon mij langzaam te beseffen dat ik in beweging moest komen, dat ik naar iets aan het toewerken was. Misschien dat die aardstraling mij wel een zetje moest geven. Het is alsof het hoog oploopt en als je die keuze niet maakt, zal alles stagneren. Dat is hoe het bij mij werkt, ik kan nooit onder dingen uitkomen want dan loop ik vast. Ik moet dus naar mijn impulsen luisteren, er is geen andere weg.
Ik heb ooit volmondig JA gezegd tegen het leven en alles wat er bij hoort, daar heb ik nog nooit spijt van gehad. Maar dat betekend ook dat je offers moet brengen, maar die offers brengen je naar een prachtig leven! Het wordt alleen maar beter als je je gevoel volgt, als ik voor mijzelf spreek.
Ook heb ik een einde aan mijn relatie gemaakt enkele weken geleden. Iemand van wie ik zielsveel houd, dus die keuze was echt een offer. Maar toch is het goed, ook voor hem.

Ik zag mijzelf aftakelen en maakte mij zorgen om mijzelf en voelde dat ik een beslissing moest maken. Die beslissing kwam ineens en het voelde gigantisch goed op dat moment! Dus ik wist: als het goed voelt is het goed, ik ga ervoor!
En zo op diezelfde dag wisten al mijn buren het, want we hadden een ander afscheidsfeestje van mijn buurvrouw die ook een vrije val maakt. Mijn pipowagen was meteen verkocht aan een andere buurvrouw, dus ik kon niet meer terug. Die avond voelde ik een innerlijke vrijheid die ik nog nooit gevoeld had, mijn hele buik was ruim en ik kon diep ademhalen en heel erg lachen. Het gevoel dat je enorm aan het loslaten bent inclusief de controle over je leven. Dat klinkt heel afhankelijk, maar het is pure vrijheid, controle houd vast en blijft bij wat bekend is en voelt als gevangenschap. Hoe mooi is het om open in het leven te staan met jezelf aan het roer? Ik heb het leven en mijzelf de vrije ruimte gegeven om mij te brengen waar ik heen mag gaan. De gespannenheid in mijn buik was weg, de overgave voelde als een bevrijding. Als of ik met deze beslissing ineens veel oude ballast over boord gooide.

DAN KOMT DAG 2!! De fameuze angst dag. O, wat heb ik gedaan! Wat moet ik straks? Je gaat alles op een rijtje zetten en ziet het ineens niet meer zitten. Gelukkig heb ik dit al eerder doorgemaakt, toen echt heel heftig, om te weten dat dit heel normaal is. Die heftige angst van toen was er niet gelukkig, dus bij iedere beslissing wordt het proces makkelijker denk ik. Ik weet dat het nu de opdracht is om in vertrouwen te blijven dat alles op zijn pootjes terecht komt en dat het echt goed is. Gelukkig kon ik dat dag 3 alweer voelen. Ik moet niet teveel nadenken over hoe ik het wil in de toekomst want dat weet je gewoon niet, niemand kan het bedenken. Tob niet, het komt altijd anders!
Stapje voor stapje is mijn mantra nu! En geniet van het proces. Ik heb mijzelf dan ook ruim de tijd gegeven (1 maand) om dingen te regelen, op te ruimen en een auto te kopen. Ik wil dit in alle rust doen en van iedere stap een feest maken. En eind Juli is het zover, dan zal ik met mijn auto naar een oppasadres rijden die toevallig al geplant stond voor mij.

Wat ga ik concreet doen:
Ik ga een heel zuinig autootje kopen, maandag ga ik er al een bekijken. Daarin stop ik alles spullen die ik onderweg wil gebruiken: kampeerspullen, kookspullen, weinig kleding en vooral mijn sieraad/edelsmeed spullen want sieraden ontwerpen is mijn passie en dat moet doorgaan.
Enkele dingen ga ik opslaan bij mijn moeder (moet ik haar nog vertellen) waarvan ik weet dat ik ze toch weer zou kopen als ik wederom ergens voor langere tijd neerstrijk. Dat zullen misschien 2 doosjes zijn met wat kopjes en bestek dingen en een tuintafeltje met stoelen. Het kastje van mijn oma gaat ook weer terug naar mijn moeder. Verder gaat alles dus mee in de auto.
Ik blijf gewoon 2 dagen in de week werken bij de natuurvoedingswinkel, een hele fijne plek. Toch een soort basis, waar ik mij thuis voel. Waar ik ook ben in NL, ik kan altijd met mijn auto of trein naar mijn werk. Vanaf half augustus heb ik nog geen plannen, enkel een paar festivals waar ik heen wil (en kan overnachten). Op een paar plekken (waarvan 1 vlakbij mijn werk) heb ik campings waar ik altijd terecht kan. Verder staat het dus open. Het avontuur kan beginnen. En misschien loop ik wel tegen een plekje waar ik wil wonen aan, ook dat is goed. En wat zou het deze keer worden? Een tipi (staat nog op mijn lijstje en is mijn grote woonliefde) of zou het een levend huis worden? (zie:  hetlevendedorp.nl)  Spannend!!!

In mijn blog zal ik jullie op de hoogte houden van mijn avontuur. Het is de bedoeling om weer meer bijzondere plekken en personen te bezoeken dit jaar, dus als jullie nog een leuke tip in Nederland voor mij hebben hoor ik het graag! www.econiqueontour@gmail.com







woensdag 18 mei 2016

Inventieve eenvoud

Lieve mensen!

Ik vind het een uitdaging en heel prettig om met zo weinig mogelijk dingen te leven, dat hebben jullie in mijn vorige stukje gelezen. Het gebeurd dan ook wel eens dat je iets nodig hebt wat je niet bezit.
Als je het niet kunt lenen moet je het kopen, is de makkelijkste optie. Maar is het niet leuk om een creatieve oplossing te bedenken die niets kost, geen extra spullen vergt en nog leuk is ook?

Brood bakken:
Ik heb geen oven. Brood bakken is dan lastig. Toch is dat voor mij handig omdat ik geen vriezer, en geen bio supermarkt in de buurt heb. Ik heb verschillende methoden geprobeerd.
Namelijk een oventje creëren op de houtkachel. Je doet het brooddeeg in een vuurvast stenen bakje, een klein tomatenpureeblikje eronder voor de afstand en dan een pan over het geheel. Werkt goed, maar wanneer je kachel te snel gaat brand het aan, vaak gebeurd :(

Het brood laten rijzen en twee keer kneden, daar keek ik ook soms tegen op of stelde het uit totdat het tijdsschema de krap werd en het niet meer kon.
Mijn nieuwste manier is als volgt en zooo makkelijk! Maak brooddeeg: meel, water en bakingsoda i.p.v. gist. Pak een kleiner stuk en rol het tot een bal, die je vervolgens plat slaat tot ongeveer 2 cm.
Beetje roomboter in de koekenpan en de schijf aan beide kanten aanbakken met de deksel op de pan op laag vuur. Binnen een paar minuten is het brood! Je maakt gewoon net zoveel als dat je die dag of de komende twee dagen nodig hebt.
Dit kun je trouwens ook met appeltaart doen. Maak appeltaart deeg (meel, boter. honing, een beetje ei is handig zodat het minder uit elkaar valt zoals op de foto) en vermeng dit met stukjes appel en rozijn. Doe de schijf appeltaart ook in de koekenpan zoals het brood en mmm heerlijk!




(bijna kunst niet?)

Gras maaien:
Het gras is nu echt te lang in mijn tuin, wel mooi, maar ik moet het wel een beetje in toom houden. 
Ik bezit geen maaimachine, daar is het gras nu ook te lang voor. Mijn kantjes knipper ligt ver weg bij mijn moeder. Ik dacht even om er een te kopen. Toen bedacht ik wel dat iemand hier misschien een zeis of sikkel heeft om het mee af te snijden. Maar dat kun je toch ook gewoon met een mes doen?
Ik heb het gezien bij een aflevering van mijn lievelingsprogramma: Joris Showroom/Joris Wereld. 
Met een gekarteld mes van de Blokker ben ik aan de slag gegaan. Het werkt! En je bent niet eens zo veel langer bezig (behalve als je een groot veld moet maaien). 
Je gaat lekker op het gras zitten en pakt een pol gras in je hand en snijd het af. Je bent heerlijk rustig bezig en geniet van de natuur, het is dus meteen een leuke praktische meditatie. 2 in 1!

Zo'n langere graspol is trouwens een ideale bezem. Maar ik heb ontdekt dat een paar grote ganzenveren ook voldoen. Nu kan ik ook nog eens minimaliseren op mijn stoffer en blik.



Toiletemmer:
Als je een permanente kampeer achtig iemand bent, kun je bijna niet zonder wc emmer als de wc niet heel dichtbij is. Om hem schoon te maken heb je een wc borstel nodig. Weer plastic kopen, daar had ik geen zin in. Ik zocht in het dennenbos een mooie tak die op de grond lag met zo veel mogelijk naalden. Dit is een uitstekende toiletborstel voor emmers!

Onkruid eten:
Sinds ik op mijn nieuwe plek sta, met een redelijke tuin merk ik dat ik eigenlijk als groente alleen nog maar onkruid eet. Ik had wel een winter moestuin maar die is nu op zijn eind en de zomer moestuin moet nog groeien. Het voelt zo ontzettend gezond om dit te eten dat ik eigenlijk nooit groente hoef te kopen, iets uit de winkel voelt altijd armer als zojuist geplukt groen. Je moet alleen wel weten wat je eet. Ik leer steeds meer bij, ook van mijn buurvrouw die bij mij onder andere fluitekruid introduceerde om te eten. 
Als je eenmaal uit de natuur gaat eten, dan baal je ervan wat wij onszelf afgenomen hebben aan wilde voedselplekken in NL. Al het gratis en gezonde voedsel hebben we weg gebannen voor monocultuur teelt, aangeveegde stoepjes en vervuild water. Ooit (en ik weet niet of wij dit gaan meemaken, ik hoop het) gaat dit veranderen en komt er een omslag. We zullen weer uit de rivieren kunnen drinken en overal om ons heen kun je gewoon voedsel plukken die de aarde voor ons bedoelt heeft. Ik geloof dat dit mogelijk is en we zijn er al naar toe aan het werken. Moeder aarde kan zichzelf herstellen, dit ligt zeker in haar macht, alleen heeft het geen zin zolang wij nog vervuilen en tegen de natuur/onze eigen natuur in gaan. Om mij heen en vooral op facebook zie ik zulke mooie dingen gebeuren bij mensen. Er zijn werkelijk zoveel mensen die het goede willen, het lijkt per dag wel toe te nemen. 
Het komt goed!

Oja, even iets heel anders. Ik heb een mooie les geleerd van een uitgebloeide paardenbloem! Hahaha,
klinkt raar maar het is waar. Soms voel ik wat ongeduld over bepaalde dingen en zo ook over mijn 
persoonlijke ontwikkeling. Dan wil je vliegen terwijl het nog niet de tijd is, dan moet/mag je het eerst helemaal uit handen geven en dan wordt je als vanzelf opgetild en meegenomen door het leven en gebeurd het opeens zonder dat je er erg in hebt. De paardenbloem zaadjes zitten rustig en uiterst kwetsbaar op hun bol te wachten tot het hun tijd is om opgetild te worden door de wind en op onbekend terrein terecht te komen, dit alles in vertrouwen dat alles goed is. 

Mochten jullie nog leuke tips hebben voor mij wat betreft inventieve en eenvoudige oplossingen, laat dan een reactie achter of mail naar econiqueontour@gmail.com
Dankjewel!

vrijdag 15 april 2016

Minimalistisch en bourgondisch leven

Al als jong meisje had ik de behoefte om weinig te bezitten. Ik had weinig schoenen en kleding en was altijd bezig te kijken wat er weg kon. Het gaf mij een gevoel van vrijheid, weinig spullen te hebben. Mijn moeder en mijn zus vonden dit maar raar, waarom wil je dat?
Toen ik later anti-kraak ging wonen en vaak moest verhuizen, had ik ook echt nog het hoogst noodzakelijkste in mijn bezit aan meubels. Dit waren voornamelijk kartonnen dozen voorzien van een leuk kleurtje en twee lichtgewicht tuinstoelen, erg knus en gezellig dus bij mij thuis :(
Ik was een keer tijdens het verhuizen bijna al mijn kleding kwijtgeraakt aan diefstal, en ik moet zeggen dat ik het een heerlijk gevoel vond. Een bevrijding. Ik nam mij dan ook voor om echt niet veel kleding meer bij te kopen, maar het sloop er stiekem toch in om weer kleding te kopen. Op zich niks mis mee, want je verandert zelf waardoor je soms behoefte hebt aan een nieuwe look.

Op een gegeven moment kreeg ik vaste woonruimte in de vorm van een stacaravan, toen kwam het klad er een beetje in. De noodzaak om te minimaliseren viel weg.
Nu ik de afgelopen maanden zo'n 5 x verhuist ben, vervloekte ik af en toe de spullen die ik met mij meezeulde. Bij elke verhuizing ervoer ik de last van die spullen.
Op dit moment woon ik op 8 vierkante meter in de pipowagen. Alles staat je dan al per definitie in de weg in zo'n kleine ruimte. Dat stimuleert gigantisch om te minimaliseren.
Laatst had ik een inzicht die voor mij wel opgaat:
Alle spullen die je hebt vragen een stukje van jouw aandacht. Jouw energie zit in die spullen en op het moment dat je weg bent van huis, blijft er wat van jouw energie bij die spullen. Dat betekend dat je niet geheel aanwezig bent waar je bent, voor mij voelt dit zo. Wellicht hebben anderen daar geen last van. Hoe minder spullen je bezit, hoe meer gefocust je kunt zijn lijkt mij.
Spullen vragen om aandacht en onderhoud en die geeft ik liever aan tuinieren, fietsen, blogs schrijven, sieraden maken (Aniquesnatuur.blogspot.nl) en gezellige dingen doen. Ik noem dat bourgondisch leven: De dingen doet die je echt leuk vindt en uit het leven haalt wat er in zit. Doen wat je eigenlijk wilt en zorgen dat dit mogelijk wordt.

Ik ben nu echt drastisch aan het minimaliseren geslagen.
Ik ben gaan kijken naar wat belangrijk voor mij is qua spullen:
Alle benodigdheden om sieraden te maken en mijn kampeerspullen om de vrijheid op te zoeken.
Dat betekend dat ik in ieder geval kan minimaliseren op mijn kleding en schoenen. Keukenspullen heb ik sowieso alleen al het hoogstnodige.
Alles wat ik een jaar niet heb aangehad gaat weg en ook wat ik niet 100% graag draag gaat ook naar het goeie doel. Wat voor nut heeft het als het hier ligt, terwijl een ander het met plezier kan dragen?
Nu heb ik 1 koffer (ja ik leef nu al 14 maanden uit een koffer) met kleren en 1 groot kussensloop vol overgehouden. Ik wil eigenlijk naar 1 koffer toe, het is niet eens een grote koffer.
Ik stop mijn kussenslopen vol kleding trouwens, dat is top opbergruimte als je geen kasten bezit!
Ook jassen die niet in het seizoen zijn, stop ik er in. Op dit moment heb ik nog twee winterjassen en 1 zomerjas. Ook vind ik dat ik mijn schoenen kan halveren van 8 paar naar 4 paar.

Verder was ik mijzelf met een stuk olijfzeep, ook mijn gezicht. Als dagcreme heb ik een zelfgemaakt brouwsel: Olijfolie met een klein beetje bijenwas er in gesmolten (beide verpakkingsloos verkregen) en een paar drupjes etherische sinaasappelolie. Dat scheelt allemaal weer flessen douchegel en creme tubes. Wat jaag je er veel verpakkingen doorheen alleen al aan cosmetica producten.
Ik probeer ook mijn haar zo min mogelijk te wassen om shampoo te besparen.
Ook minimaliseer ik op de kapper door zelf mijn haar te knippen, leuk joh!
En ik krijg nog complimenten ook over hoe het zit. Ik heb mijzelf nu een korter kapsel aangemeten, gewoon omdat ik daar zin in had vandaag.

Ongeveer 3 weken geleden ben ik naar een ander plekje verhuist op het zelfde terrein. Ik sta nu met mijn pipowagen aan het weiland en heb een grandioos uitzicht. Ik zie de grutto's en de kievieten voorbij vliegen. Ook de luchten kan ik in panorama bekijken en wordt een hobby op zich.
Ook ben ik op deze nieuwe plek ontzettend aan het tuinieren geslagen. Ik heb ongelofelijk veel bloemzaad en verschillende soorten eetbare gewassen lukraak in de grond gestopt. De bonen en oost indische kers heb ik wel netjes langs een hek werkje gezaaid.
Ik boots op deze manier de natuur na, want de bloemen en planten zie je zichzelf toch ook niet netjes in rijtjes uitzaaien? Het wordt dus een verrassing wat waar opkomt. Aan onkruid bestrijding doe ik niet, ik eet het wel lekker op! Gras haal ik wel weg, want dan komt alles echt in de verdrukking.
Een tuin dus met een grote biodiversiteit gaat het worden.
Heb je trouwens wel eens vogelmuur gegeten? Dat is echt super lekker!
Tegen etenstijd scharrel ik op blote voeten door de tuin en kijk wat de natuur mij te bieden heeft. Zo voel ik mij echt een oermens!
Vandaag heb ik brandnetel, akkerkool en paardenbloemblad geplukt. Daar heb ik een lekker stamppotje van gemaakt met aardappel, een beetje roomboter en knoflook.
In deze onkruiden/gewassen die je vers plukt zit zo veel meer levenskracht dan in de groente die je zelfs in de bio winkel koopt wat zeker die dag niet is geoogst, misschien wel een week daarvoor of langer. Ik denk dat je dan ook minder vitamines hoeft bij te slikken als je zo vers eet.
Nu al in April zet ik liters thee van verse munt en citroen melisse, heerlijk en supergezond.
Begrijp je hoe ik met weinig geld kan rondkomen? Mijn inkomen is om en nabij de €850,- per maand. En toch leef ik geen armoedig bestaan en hou iedere maand geld over, ik begrijp het zelf niet eens. Ik zit regelmatig ook op een terrasje, waar ik mijzelf trakteer op koffie of met anderen lekker aan de wijn. Het zijn de keuzes die je maakt. Ik eet verder heel basic en eenvoudig, maar bijna altijd biologisch. Dus dure quinoa of ingewikkelde recepten met veel ingrediënten laat ik staan.
Ik pluk mijn groente dus gratis en dat scheelt ook een boel. En straks als al mijn zaden gaan groeien eet ik ook nog sla, andijvie, rucola, aardappelen etc. uit mijn eigen tuin.
Op dit moment laat ik mijn winter moestuin doorschieten zodat ze zich uitzaaien en ik hopelijk volgende winter weer kan oogsten, als ik hier dan nog ben ;)
Zo eenvoudig kan het leven zijn, en zo mooi!




maandag 8 februari 2016

Bepaal je eigen regels!

In mijn vorige stukje schreef ik dat we op onze camping controle kregen van het waterschap. Deze meneer vertelde dat we op korte termijn moesten ontruimen. Een van mijn buren is behoorlijk in de weer geweest met de gemeente, wij staan immers dan allemaal op straat. Van wegen persoonlijke redenen voelt hij zich het prettigst in een Ger, terug naar een huis is geen optie voor hem.
Het is nog niet officieel, maar hij heeft via via gehoord dat de gemeente voorlopig geen stappen gaat ondernemen.
Wellicht realiseren zij zich dat wij dan inderdaad als zwervers op straat staan of hebben ze andere redenen. Ik ben erg benieuwd hoe dit verder gaat.Waarschijnlijk kan ik de komende maanden hier dus blijven en dat geeft rust.

Het afgelopen jaar is er een besef gegroeid bij mij. Een besef dat wij hier op aarde zijn om te leren en onze glans te laten schijnen op de aarde. Ik wist al lang dat we hier zijn om te leren, maar het besef wordt steeds dieper en bewuster. Dat geeft mij ruimte en de durf om mijn levenslessen te leren en ermee aan de slag te gaan, je bent daar immers voor op aarde gekomen, dus waar wacht je nog op. Het zorgt er ook voor dat ik beter vanaf een afstandje naar mezelf kan kijken en minder zwaar aan een gevoel of gebeurtenis hoef te tillen. Periodes gaan ook weer voorbij en soms moet je door de zure appel heen bijten en jezelf toestaan somber, boos, verdrietig of wat dan ook te zijn. Het mag er zijn, je mag je er aan overgeven. Vanuit overgave kun je verder.

Als je bedenkt dat het leven hier op aarde een spel is, een oefening tot levenskunst, dan betekend het ook dat jij er mee mag spelen.
De grondleggers van de normen en waarden van de westerse mens hebben onze regels gecreëerd.
Wij leven daar nu op. Maar ben jij dit wel? Past dit bij jou? Is het wel de bedoeling om nog zo te leven? Ik denk dat het niet meer bij ons past. De wereld is nu anders en vraagt om verandering wil ze kunnen overleven.
Laten we oefenen in creëren! Wij hebben het geboorte recht om onze eigen wereld te creëren.
In onze jeugd wordt dit veelal afgeleerd.
Nu is het tijd om onze eigen goddelijke gang weer te gaan (Quote geleend van Jacqelien Weel, handlijn kundig coach).
Het kan, want we zijn hiervoor geboren. Het is ons recht! Wat wil jij?
Waar denk jij waarvoor jij geboren bent? Hoe kan je jouw licht laten schijnen en bijdragen aan een fantastische wereld?
Zie dit ook in praktische dingen, doe wat je leuk vindt en waar je hart sneller van gaat kloppen.
Dan kom je in een flow, waar je als vanzelf in meegenomen wordt en je kan gaan vliegen met beide benen op de grond. Zo breng jij jouw licht naar de aarde.

Zo klinkt het makkelijk maar je moest eens weten hoeveel angst er bij mij naar boven komt als ik op het punt sta en grote beslissing te maken.
Als ik aan het begin sta om een grote keuze te maken, ben ik vervuld met blijdschap, opwinding en dat ik de hele wereld aan kan, het voelt zo goed. Vervolgens in de nacht of de volgende dag schiet ik in een diepe angst. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan! Kan ik nog terug? Mag ik dit wel?
Is het wel nodig? Het antwoord is Ja!
Het gevoel wat ik in het begin had, daar leer ik steeds mee op te vertrouwen, ik had niet voor niks dit euforische gevoel, een gevoel dat het goed is.
Dus ogen dicht en gaan, neem ik mij dan maar voor. En het heeft altijd goed uitgepakt.
Het leidde altijd ergens naar toe, of het resultaat nou positief of minder gewenst is, het draagt bij aan mijn weg.

Nu heb ik besloten dat ik echt Anique ga worden en zijn. Zo langzamerhand leer ik mijzelf kennen en Anique heeft veel te geven aan de wereld, net als ieder ander.
Ik probeer ingebakken gewoontes en angsten om te draaien en het gewoon te doen.
Hoe reageer ik normaal? Ben ik daar nog blij mee? Zo nee, dan doe ik het een keer anders, gewoon om te kijken of dat wel past voor dat moment. Ik heb niks te verliezen, ik hoef geen schijn op te houden want ik ben hier echt alleen voor mijzelf en niet om een ander zich goed te laten voelen.

Ik voelde de behoefte om meer tijd te geven aan de bezigheden die ik het liefste doe nu:
Sieraden ontwerpen en op pad gaan en schrijven voor Econiqueontour.
Na een uitzending van Kijken in de Ziel, waar Laura Maaskant mij enorm raakte met haar oproep om te leven, voelde ik dat ik dat ook moest doen. Dit was mijn wake up call. Ik had te lang gewacht en te veel rekening gehouden met anderen en mijn werk, want die wil in principe dat ik meer ga werken.
Gelukkig was het oké, mijn baas voelde zelf ook aan dat ik mijn vleugels uit wilde slaan.
Ik werk vanaf 1 april dus maar 2 dagen in de week bij de natuurvoedingswinkel. Ik kan hiervan rondkomen en ook nog biologisch eten, dankzij mijn lage woonkosten.
Jippie, ik ga mijn eigen leven vormgeven op mijn unieke manier!
Ik heb alle vertrouwen dat dit gaat lukken, het is al gelukt wat mij betreft.
Mijn sieraden zijn te vinden op www.Aniquesnatuur.blogspot.nl.
Waar ik ooit begon met zilversmeden, verschuift dit nu langzaam naar het werken met hout, het liefste afvalhout. Zo milieuvriendelijk mogelijk zijn mijn nieuwste ontwerpen, met de natuur als grootste inspiratiebron.
Ik geloof ook dat ik in de toekomst mijn inkomen kan verdienen met doen wat het beste bij mij past.

Ik wist dat als het antwoord op minder werken, nee was geweest, ik daar geen genoegen mee zou nemen. Want mijn eigen leven creëren voelt als een heilige opdracht.
Er is geen houden meer aan.

Creating is our right and our delight!

Ben jij al een levenskunstenaar?

Veel liefs,
Anique/Econique

Enkele bemoedigende gedachtes:

Als je een keuze vanuit je hart maakt, een keuze die voor jou goed is, maak je daar de wereld mooier mee. Al lijkt dat in het begin niet zo, op de lange termijn is het voor iedereen het beste.
Door de keuze die jij maakt, komt een ander ook in beweging en draag je automatisch bij aan zijn/haar ontwikkeling.

Ongewenste gevoelens:
Mag ik dat wel voelen? Je vindt eigenlijk zelf dat het niet kan, maar toch voel je het zo.
Je schaamt je misschien voor je eigen gevoel. 
Ik zal je wat vertellen: Het Mag!
Als jij het voelt, dan mag het!
Het is er, dus het mag en neem het in eigendom! Ook al vind je het eigenlijk niet kunnen van jezelf.
Jij bepaald zelf wat mag en niet mag, geen ander en niet de maatschappij.





woensdag 30 december 2015

Loslaten 2

Heb ik kort geleden mijn vorige stuk geschreven over loslaten, kreeg ik er een paar dagen later zelf weer mee te maken.

We stonden klaar om naar onze buurvrouw gerbewoner te vertrekken, om op verjaardag visite te gaan. Toen we naar buiten liepen zagen we een man die foto's aan het maken was van de ger's.
Foute boel, we liepen dan ook snel weg naar onze buurvrouw want we hadden geen zin om hem tegen te komen. Wat moeten we zeggen, we weten immers dat er eigenlijk alleen een seizoensvergunning is voor deze camping.
Aangekomen bij onze buurvrouw, zaten onze andere buren er al. Ze vertelden ons dat de man foto's van hun i.d. kaarten wilde maken. Deze man was van handhaving en orde van het waterschap.

O nee, ik wil hier niet weg. Ik heb hier echt mijn plekje gevonden met fijne buren op een prachtige plek.
De man klopte ook op de ger waar we toen zaten met z'n allen. Hij vroeg of de bewoners hun i.d. kaart wilde laten zien. Natuurlijk hoeft de visite dat niet te doen, zei hij. Ik deed net of ik visite was, want ik vind het nergens voor nodig.

Toen hij vertrok waren we er stil van. Dit kan toch niet waar zijn, dat het nu afgelopen is?
De dagen er na en vooral de eerste nacht voelde ik veel weerstand en verdriet. Nee, ik wil niet weg!
Ik wil niet mee naar een stomme plek waar militairen schieten of pal aan de snelweg staan zoals op de vorige plekken. Ik wil alleen nog maar natuur.
Ik heb uiting gegeven aan mijn weerstand en verdriet door het goed te voelen. Ik denk dat je die stap niet kunt overslaan als je uiteindelijk wil loslaten. Dat geldt i.i.g. voor mij, wellicht heeft een ander weer andere ervaringen. Voor mij is loslaten geen 1 staps actie. Echt loslaten kent fases.
Sla je de fases over of laat je ze niet toe dan wordt loslaten denk ik erg lastig.
Mensen zeggen wel: je moet gewoon loslaten. Ja, maar hoe dan? Ja, gewoon doen, zeggen ze dan.
Nou, dan weet je nog niet hoe. Ik denk dat als je ergens last van hebt, emoties of gevoelens, dat het de bedoeling is dat je het aankijkt en diep voelt. Als je het diep hebt gevoelt en  hebt doorleeft en je bent er klaar voor, dan kun je het loslaten en heb je het niet meer nodig. Dan is loslaten een natuurlijk gevolg. Doe je dat niet, dan blijft het je achtervolgen en hou je er last van. Het duikt telkens op in je leven. Ook dit is mijn eigen ervaring en kan het voor een ander weer anders zijn.

Ik merk dus ook nu ik het echt gevoelt heb wat dit voor consequenties heeft, het een stuk lichter voelt. Een soort overgave is gearriveerd. Gedachtes komen in mij op: Is deze man van het waterschap een verpester of misschien wel een zegen? Wie zal het zeggen, we moeten het afwachten wat de toekomst ons brengt.
Stiekem beginnen er ideetjes boven te drijven over nieuw avontuur en een onbekende toekomst met verrassingen. Wouw, wat gaan we nu weer beleven.
Zal ik dit of zal ik dat? Zal ik toch een paar maandjes gaan zwerven met mijn fiets en tent door NL
(Ik heb vast werk dus kan niet ver weg)? Het is wel winter, zou het kunnen?
Dan koop ik een mini vuurkorfje waar ik op kan koken en mij enigzins aan kan warmen. Zo ben ik
niet afhankelijk van die kleine gasflesjes. En in April kan ik i.i.g. weer terug naar deze camping, want dan zijn ze officieel weer open. Dat is een fijn vooruitzicht.

Deze tijd tussen kerst en oud en nieuw weten we eigenlijk niks. Het is nu afwachten en de beheerster wil haar best doen om ons te laten blijven.
Dit gaat ze doen door onze situatie uit te leggen aan de gemeente. Dat er hier  mensen wonen die niet kunnen aarden in een gewoon huis en dat we nooit voor overlast zorgen en ook nooit hebben gedaan.
We zijn hier allemaal vrij rustig en houden ons erf netjes dus daar kan het niet aan liggen.

De overgave die ik nu voel is erg fijn en voelt rustig. De ger van mijn vriend hebben we gisteren verkocht aan een leuk stel die momenteel langs de camino in Spanje rondzwerven (pelgrimstocht naar Santiago). Ze willen er waarschijnlijk in Spanje of Portugal mee gaan wonen. Er is al een gemeente die toestemming heeft gegeven om op een stukje land in een ger te gaan wonen. Dat kan je je in Nederland bijna niet voorstellen.

De laatste paar dagen voordat mijn vriend  2 maanden op reis gaan door Peru, brengen we gezellig door in mijn pipowagen.
2016, ik heb er zin in! Ik wens iedereen een mooi 2016 toe, dat je dromen maar uit mogen komen!

Econique


dinsdag 8 december 2015

Loslaten

Bijna een jaar geleden nu, heb ik mijn vertrouwde woonplekje vaarwel gezegd. Sindsdien ben ik op
verschillende plekken tijdelijk gaan wonen, eerst met mijn tent en nu met mijn pipowagen. 
Ik zit nu op plek nr 3. Ook dit is een tijdelijke plek, hoewel ik hier wel mag blijven.
Hoe tijdelijk deze plek ook is (alles is tijdelijk), ik heb wel een eigen tuin en daarmee is wel 
een wens in vervulling gegaan. Ik eet al veelvuldig van mijn pas aangelegde wintertuintje, dat vind
ik zo'n rijkdom. 
's Morgens na het ontbijt loop ik naar mijn buitenkraan en was mijn gezicht met het koude water.
Als ik mijn gezicht af droog voel ik de frisse wind en zie de zon opkomen, dan ben ik gelukkig!
Ik kom weer teug in mijn wagen waar het houtkacheltje knappert en zijn warmte geeft.
De perculator heb ik gevuld met water en de koffie pruttelt. Ik kijk uit mijn raam en zie een 
roodborstje die probeert te eten van het hangende vetbolletje in de boom. Hij kan niet hangen zoals 
zijn vriendjes de mezen. Zolang ik dit heb op mijn woonplek, wouw! 

Nu heeft mijn vriend besloten elders te gaan wonen, dichterbij zijn werk.
Hij heeft een stukje grond met een chalet erop kunnen kopen en is er gelukkig mee.
De Ger gaat hij verkopen en mochten we in de toekomst wel echt een geschikte eigen plek vinden, dan koopt hij er een terug. Want wonen in een Ger, daar kan niks tegen op.

Dus nu zit ik hier alleen, ver van alles. Ook is het voor mij even nadenken geweest. 
Blijf ik hier nog? Ik heb besloten om wel te blijven. Ik heb hier een fijne plek, waar zou ik
ook anders weer heen moeten? 
Aangezien wij ook bewust voor een lat-relatie hebben gekozen en we financieel onafhankelijk van elkaar zijn, is dat prima. Ik kan altijd bij hem logeren als ik dat wil.

Dit jaar is echt de les van loslaten op mijn pad gekomen, mede doordat ik deze levensstijl heb gekozen. Elke keer verandert er iets en moet je het plan bijstellen. We zijn zelfs 8 maanden aan het lijntje gehouden door een kennis van mijn vriend, die ons een prachtige plek beloofde (het was echt onze droomplek, we zijn er zelfs wezen kijken). We bleken met een ziekelijke leugenaar te maken hebben gehad. 
Onze droomplek ging dus niet door. 
Maar dit is het leven precies, handelen op het moment zelf met wat zich aandient. Omschakelen en verder. Je kunt niet in de toekomst kijken want het komt altijd anders als dat je hebt bedacht. 
Mijn oma zei: "Tob niet, het komt altijd anders!" Zo  is het maar net.
Ik  heb zeker een doel voor ogen, maar vooral de weg er naar toe is het belangrijkste heb ik gemerkt.
Ik heb veel in de toekomst geleefd en nog steeds kan ik dat goed. Maar nu  leer ik langzaam om 
mij helemaal in het moment te kunnen nestelen. Ik moet mezelf wel vaak bij de les houden want het is niet makkelijk vind ik. Bijna iedereen worstelt hier mee volgens mij. 
Accepteren dat het enige zekere in het leven is: dat alles veranderd, geeft mij een hoop rust.
Je kunt niks vasthouden, dan wordt het een gevecht en daar word je niet gelukkig van.
Je kunt er van genieten, je kunt er mee spelen, je kunt er je voordeel mee doen, maar 
vasthouden is er niet bij :(

Dus dans door het leven en zie het leven als een oefening en durf......
Geniet ervan!

Econique






dinsdag 17 november 2015

Weer verhuizen!

Weer verhuizen!

Nu moeten we weer verhuizen want de camping waar we nu staan sluit 1 oktober.
Nu willen we toch graag wel naar een plek waar we niet meer weg hoeven. Een plekje die we mooi kunnen inrichten met een moestuin erbij.

In Juli fietsten we een paar dagen door de Betuwe en we hielden onze ogen wijd open voor potentiële woonplekjes. Ook zouden we nog langs een camping aan de Rijn fietsen waar meerdere Ger's en pipo wagens staan. We kenden deze camping al van horen zeggen en zijn er eerder al langs gefietst.
Maar om nou zo ver weg te wonen en elke dag de pond te moeten nemen, leek ons in het verleden lastig. Zeker voor mij (ik heb geen auto) is het handig om een treinverbinding in de buurt te hebben, maar die is er op 12km afstand aan de andere kant van de rivier pas. Mijn vriend zou 5 dagen op en neer naar zijn werk moeten met zijn busje, dat is niet erg milieu vriendelijk.
Toch willen we het nog een keer zien en de mensen ontmoeten, want we hebben toch geen alternatief nu. En een voordeel is dat je er het gehele jaar mag staan en je tussen je 'soortgenoten' staat.
Ook heb ik van verschillende mensen gehoord dat de bewoners leuk contact hebben met elkaar en toch fijn een eigen kavel hebben die ze zelf mogen inrichten.

Toen we er langs fietsten besloten we het terrein op te lopen en meteen kwamen we de eigenaar tegen, een vriendelijke man met wit halflang haar en een open houding. Ook zijn vrouw kwam er aan en was al even aardig. We mochten vrij rondkijken en ze vertelden over hoe gezellig het hier is.
Eigenlijk sprak alles ons (vooral mij) direct aan, ook de mensen die we ontmoetten waren vriendelijk en open. Er was nog 1 plaatsje over.

Die avond belde ik meteen om de plek te reserveren voor ons, net op tijd want er was veel animo.
Het is wel ver van ons werk (25km) maar we gaan ervoor.

Een week later arriveerde in de 1e instantie alleen ik en mijn tent. Later zouden mijn vriend en zijn Ger ook verhuizen naar dit rustige plekje aan de Rijn.
Wouw, wat is het hier mooi! De vogels, ganzen, sterren, de maan en de prachtige luchten.
Het lijkt allemaal zoveel mooier hier. En geen geluid van de snelweg!

Na een paar weken verhuizen we ook mijn vriend hier naar toe. Wat is het toch een vervelend klusje, die Ger opzetten (zeker als het geen nooitmeerhaast Ger is). Het is lastiger dan de 1e keer, ook al hebben we meer hulp dit keer. We krijgen het niet voor elkaar, alles verdraaid telkens omdat de stokken variëren van maat. Aan het eind van de dag komen steeds meer bewoners ons helpen en staan we met zo'n 10 man te pielen. De regen komt er aan en we besluiten de Ger 'scheef'' te accepteren en duwen hem met wat geweld in elkaar. 
Het was al erg leuk om zo met onze nieuwe buren in contact te komen en dat iedereen ons hielp.

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder en heb ik mijn tent verruild voor een oude bouwkeet van 2bij 4 meter. 
De stank onder mijn tent (ik had er geen zand onder gestort, zoals bij alle Ger's hier wel het geval is) werd ondragelijk van wegen de natte kleigrond. Ook ben ik stevig door mijn buren gewaarschuwd dat het hier een rattenparadijs is in de winter. Aangezien mijn tent technisch gezien niet helemaal dicht kan, gaat dat niet fijn worden. Wanneer het geregend heeft wordt de grond blubber achtig en zakt alles weg, inclusief mijn meubeltjes. Ook de ingegraven koelbox dreef vrolijk naar boven. 
Nee, dit wordt niks. Het leek me ook altijd al leuk om in een pipowagentje te wonen, dus die mag er nu komen. Op marktplaats had ik meteen beet, wat een geluk. 
Hij was aardig uitgeleefd en stonk, dus er moet wat gedaan worden. De tussenwand eruit slopen, binnen en buiten schilderen en een houten vloer erin. 
Twee weken later hebben we de binnenkant omgetoverd tot mijn paradijsje. Ik ben de koning te rijk met dit schattige mini huisje en lekkere droge voetjes. De houten vloer houdt de warmte goed vast en mijn tenthoutkachel staat er mooi in. Er is een klein keukenblokje met een wasbakje erin. Ook staat mijn gas pitje er in, dus ik heb een heus keukentje voor mezelf.
Ook begint mijn winter moestuin goed te groeien en kan ik al oogsten. Bladmosterd, winterspinazie, veldsla, en winterpostelein heb ik gezaaid eind september.
Ook hebben de beheerders een moestuin waar wij de overvloedige groenten ook mogen oogsten. 
Eens per maand eten we met zijn allen en kookt ieder wat om te delen.

Het is hier prachtig, enkel de slechte treinverbinding is wat lastig. Ik kan 's avonds niet echt laat weg, de laatste pond gaat tussen half 12 en 12 uur. We gaan het zien hoe het hier bevalt op de lange termijn. Ondertussen geniet ik hier met volle teugen van het natuurschoon.